تمرینات رزمی من

[saalek110]

تمرینات رزمی من

حدودا از اول ۱۴۰۵ من تمرین رزمی شروع کردم ، در این تاپیک ، تجربیات خود را به اشتراک می گذارم و دفتر خاطراتی هم برای خودم میشه.

من سابقه یک دوره کلاس جودو ، یک دوره کلاس تکواندو و دو دوره هم کونگ فو دارم. دوره منظورم حدود ۶ ماه است.

از هوش مصنوعی کمک بگیرید.
از هوش مصنوعی Deepseek به عنوان مشوقم استفاده کردم، بهش گفتم نمی خواد بهم تمرین روزانه بدهد ، من را تشویش کند تا روحیه ام بالا برود.

در پارک کار کنید:
در پارک کار کردم. تمرین در خانه ، برای خیلی ها غیرممکن است...اگر بارها برای تمرین در خانه شکست خوردید ، تکرار شکست نکنید و بروید پارک...بعضی پارکها بعد ۱۰ صبح عمومی میشه و شبها الوات میان که خوب نیست..از وقتی هوا روشن میشه ، که الان که خرداد است میشه ۵ صبح تا ۸ خنک است برای ورزش...تهران را میگم نه شهرهای دیگر را...
باشگاه و گرفتن مربی هزینه دارد و من فقط با پارک کار کردم. بدون لباس ورزشی و با لباس عادی.

موسیقی محرک گوش کنید:
من موسیقی محرک گوش می کردم و موثر بود. موسیقی gym در سایتها هست برای دانلود ، یا موسیقی ورزشی..هدفون گردنی بهتر از هوفون سیم دار است ، چون دست و پا گیر نیست ، هدفون بی سیم یا هندز فری من تجربه اش را نداشتم و ممکن است خوب باشد ، نمونه های ارزان ترش شاید پیدا بشه.
البته اگر موسیقی اش محرک باشه هم ممکن است زیاد هیجانی بشوید و حرکات تند یا سنگین انجام دهید و آسیب کمی ببینید. پس خودتان را کنترل کنید یا آهنگ خفیف تری استفاده کنید.

با خود آب ببرید:
من یک بطری آب حاوی کمی شکر درش می بردم...حجمش به اندازه ۲ یا ۳ آب معدنی کوچک ، تا مجبور نشوید از مغازه چیزی بخرید و هزینه تان بالا برود. یک ساک داشتم و بطری ام را به درخت یا جایی آویزان می کردم.شکرش کم باشه که مجبور نشوید بروید آب معدنی بخرید. البته خیلی پارک ها آبخوری دارند ولی آبش شیرین نیست ، می توانید بطری خالی با کمی شکر ببرید اونجا آب پر کنید.

در تاپیک لیست تاپیکهای من صفحه ۵ اش ، لینک دیگر تاپیکهای رزمی من هست.

 

[saalek110]

لیست:

 

[saalek110]

من سالها بود جدی رزمی کار نکرده بودم و امسال بعد سالها باز شروع کردم.....


الان ۳ ماه از شروع کارم میگذرد ، پاهایم خوب شده ، چون بیشتر وقت را روی پا کار کردم.....
و بیست روزی است رفته ام روی تنه کار می کنم.....

 

[saalek110]

دویدن:
بعد مدتی کار روی پاهایم ، دویدن را شروع کردم...سالها بود ندویده بودم....
در کمال تعجب ، خیلی سریع توانایی دویدن ، اون هم با سرعت بالا را بدست آوردم.

 

[saalek110]

حرکات پا: من تمرین خاصی انجام ندادم ، تکون دادن پا بود. به یک میله می چسبیدم و پایم را تکون می دادم ، به جلو و عقب و چپ و راست یا هر حرکت دیگر.
علت چسبیدن به میله این بود که فشار کمتری به پایی که روی زمین است بیاید و حرکت کنترل شده تر و سالم تر باشد و آسیب دیدگی کمتر باشد. چون مدتها تمرین نداشتم و احتنال آسیب بالا بود.شما هم می توانید با این روش شروع کنید.


در عکس زیر ، این خانم با کمک میله پایش را تکان می دهد. میله ای که من استفاده کردم ، عمودی بود یعنی ستون چیزی بود. و من مرد هستم و خانم نیستم.



در عکس زیر هم این آقا ، داره یک حرکت رزمی پا را با کمک میله افقی انجام می دهد. کلا کمک گرفتن از میله ، خوبه برای انجام حرکات رزمی پا ، چون کنترل شده تر است و برای قوی کردن عضلات هدف خوب است.

 

[saalek110]

تمرینات تنه: بعد مدتی گفتم روی تنه کار کنم...با هل دادن میله به چپ و راست و فشار دادن و کشیدن میله به سمت خودم کار کردم.

بعدا هوش مصنوعی گفت بارفکیس و پارلل هم کار کنم. در پارکها آهن آلاتی برای پارالل هست. پارالل دو میله آهنی افقی موازی هم است.عکس زیر:



تاب بچه ها ، میله بالایش که افقی است برای بارفیکس استفاده کردم....



در عکس بالا مکان آویزان شدن را نشان دادم. البته تابهای پارک ما فاصله دو تاب بیشتره که به تابها نمی خورم.

 

[saalek110]

تقریبا حالا تا این پست ، همه چیز این ۳ ماه را گفتم.....
خیلی آرام شروع کنید و ماه اول اصلا فشار نیاورید....فقط قصدتان نرم کردن و بیدار کردن بدن باشه.

 

[saalek110]

خاطره کلاسهایی که من رفتم:
یک نفر بود به ما تکواندو یاد میداد که مربی واقعی هم نبود و یک علاقه مند بود....
ما حدود نیم ساعت روی تاندون های داخل پا ، حرکات کششی انجام می دادیم ، تا اون تاندون ها کش بیایند...
بعد میت می زدیم. باز شدن اون تاندون ها اجازه میداد پامون تا ارتفاع سرموم بیاید بالا و حس خوبی داشتیم...
شاید در باشگاههای تکواندو هم همین برنامه باشه....البته یک سری برای مسابقات آماده میشن و جور خاصی تربیت میشن...ولی عموم که بخاطر علاقه مندی میرن باشگاه این جوری سرگرمشون می کنن...

حالا چرا میگم سرگرم شون می کنند؟ چون برای رزم آماده نمیشن ، فقط کارهای نمایشی می کنند.

دو دوره هم که من رفتم کونگ فو ، بیشتر بچه ها را می دواندند...و پروانه می زدند بدن سازی اونجا دواندن بود بیشتر.....انگار رفتی خدمت سربازی و می خوان برای دویدن آماده ات کنند...البته خوبه بتونی بدوی ولی این هم رزم نیست....آخر کلاس صف می کشیدند و دو حرکت را اجرایش را نمایش می دادند.

شاید کلاس جودو که رفتم ، از اون دو تای دیگر ، در آموزش فنون بیشتر وقت می ذاشتند. چون بعد مقداری دویدن و بدن سازی ، روی فنون کار می کردند....

 

[saalek110]

ادامه خاطرات من از باشگاههای ورزشی؛
در تکواندو روی قسمت جلوی پا می ایستند...مربی مون یکسره می گفت روی جلوی پا راه بروید...
خوبیش این بود موقع زدن ضربات ، راحت تر میشد زد و بدیش هم این بود که ثبات از بین می رفت.

در کونگ فو ، شرایط فرق داره ، باید هر دو پا روی زمین باشه، کل کف پا.

اشکال کلاسهای کونگ فوی ما ای بود که کل وقت به دویدن طی میشد....بیستر انگار می خواستند سرباز تربیت کنند...
بچه های کم سن علاقه مند ، مقداری سرخورده می شدند ، چون بجای آموزش فنون ، فقط می دواندند و خسته شان می کردند. شاید اون سالها ، باشگاهها ، بخشنامه ای برایشان اومده بود ، یا نمی خواستند شر براشون ایجاد بشه و یک جورایی بچه ها را از عالم رزمی ، انگار عمدا دور نگه می داشتند.....

البته من دانشجو بودم و رفتن باشگاه فکر و ذکرم نبود....و کارهای زیادی زمان دانشجویی داشتیم و باشگاه رفتن یک فرصت ویژه بود که کمی استفاده کردم. من بعدها خودم در خونه هر روز مقداری ورزش می کردم و سالیان دراز ، در فامیل ، من را ورزشکار می دونستند ولی این سالهای اخیر کمی از ورزش دور شدم که الان دارم خودم را دوباره می کشم بالا.

 

[saalek110]

ادامه مقایسه تکواندو با بقیه رشته های رزمی:

تکواندو نمایشی تر و مفرح تر بد....به نظرم برای شروع و برای بچه ها ، تکواندو بهتره...
چون اولا تمریناتش سبکتره و دوما وقتی پایت حسابی بالا میاد ، ذوق می کنی و لذت می بری...
من خودم با تکواندو شروع کردم و ذهنیت خوبی برام از رزمی ایجاد شد....
دو دوره که کلاس کونگ فو رفتم ، باشگاههای جالبی نبودند و محقر و شلخته بودند و چیزی هم ار رزمی من اونجا یاد نگرفتم...بیشتر ما را دواندند.....

بازدید از باشگاه ها:
فرصت نشد بروم باشگاههای مختلف و محیط های دیگر رشته ها و دیگر باشگاهها را ببینم. مثلا دوست داشتم باشگاه شاخه های مختلف کاراته را ببینم ولی فرصت نشد بروم. شما خوبه برای تماشا هم که شده بروید یک باشگاهی و یک ساعت تمرینات و اجرای فنون اونها را تماشا کنید....یادمه یک بار رفتم یک باشگاه تکواندو ، چند سالی بعد تکواندو رفتن خودم بود و برام تجدید خاطره بود و دیدم کارشون چه شباهتی با کار ما داشت ، مثلا صف می کشیدند پشت سر هم و یک نفر میت که یک چیز پلاستیکی دسته دار است را نگه می دارد و بچه ها با ما بهش ضربه می زدند.....

قدیم ، در پارکها ، گروه های بزرگ رزمی کار فعال بودند...و من گاهی که پارک می رفتم تمرینات آنها را تماشا می کردم....ولی الان من دیگه چنین گروه های رزمی کاری در پارک نمی بینم....مردم در پارک بیستر پیاده روی می کنند یا با این دستگاههای آهنی کار می کنند.

الان تب بدنسازی داریم...قدیم تب رزمی بود و بدن سازی خیلی خیلی کم بود....

 

[saalek110]

تمرینات فعلی من:
من الان پارک که میرم ، از همون اول تمرکزم روی حرکات رزمی است....بعد کمی تکون دادن بدنم که گرم بشه ...میرم روی حرکات رزمی.....
هدفم افزایش قدرت ضرباتم است...و معلومه باید چطوری تمرین کنم تا قدرت ضرباتم بیستر بشه....
در باشگاهها ، چند بار هر حرکت را انجام می دادند و می رفتند کار دیگر.....ولی من الان در پارک ، هر روز حرکات رزمی را تکرار می کنم ، بارها و بارها ، به مدت زیاد.....
و باعث میشه عضلاتم در حال قوی شدن است.

من شعارم اینه : فقط افزایش توان رزم و دیگه هیچی دیگه نباشه. مثلا کارهای نمایشی ممنوعه. مثلا حرکات پرشی ندارم که حرکات زیبایی است...

بعد از اینکه پاهام مقداری بازیابی شد که یکی دو ماه طول کشید ، رفتم سراغ تنه ، که عضلات تنه ام قوی تر و سریعتر بشه ، برای حرکات گرفتن و پرت کردن ، مثل حرکات جودو و کشتی...

تنه خیلی مهم است و حتی برای بازو هم تنه قوی خیلی مهم است...چون تکیه گاه هر چی قوی تر باشه ، مسلما کار بازو هم قوی تره...
برای حرکات پا ، هم تنه خیلی مهم است...مثلا بالا کشیدن پا با عضلات شکم هم هست...من به بارفیکس آویزان میشم و پاهایم را بالا می آورم.

کلا حساب می کنم در درگیری چی نیازه و روی اون کار می کنم.
دنبال زیبایی عضلات هم نیستم ولی در خانه یهو می بینم مثلا عضله پشت ساق پام حجیم شده و خط افتاده...
در بدن سازی ، یک سره جلوی آینه هستند و هدفشان افزایش حجم عضلات و زیبایی است...
ولی من هدفم فقط افزایش توان رزم است و کاری با حجم و زیبایی عضلات ندارم ولی بعدا یهو می بینم یک عضله که اصلا توی فکرش نبودم کلی رشد کرده....
کلا ، قوی شدن و چیزهای دیگر مورد نیاز درگیری هدف من است..و دنبال شرکت در مسابقات هم نیستم ، هدفم درگیری خیابانی است ، پس کاری با قوانین مسابقات هم ندارم.
کسی که توان رزم داشته باشه ، مردم هم اون را حس می کنند و روحیه خود فرد هم کلا عوض میشه.

روحیه رزمی:
هیچ رشته ورزشی ، مثل رزمی ، روحیه انسان را عوض نمی کند...چون شما توانایی این را دارید که چندین انسان را شکست بدهید ، این باعث افزایش روحیه شما و خشن شدن شما میشه.
در این مورد ، رزمی ، شاه ورزشهاست ، چون با هر ماه تمرین رزمی ، روحیه شما کلی عوض میشه.ولی رشته های دیگر ورشی به منظور دیگس. مثلا بدن سازی ، فرم بدنت عوض میشه و حس خوبی داری ولی حس رزمی فرق داره...

بعضی ورزشها ، مثل فوتبال هم که برای کار دیگس ، مثلا رقابت و قهرمانی...البته استیل فوتبالیست ها استیل خوبیه و روحیه خوبی هم دارند ولی جنس روحیه با جنس روحیه رزمی فرق داره.

 

[saalek110]

هدف من از این تاپیک انتقال تجربیات ماههای تمرینم است و دوم هم ثبت خاطراتش در این تاپیک....

ولی شاید نکاتی از رزمی را هم گفتم....البته من نه مربی رزمی ام و نه زیاد سابقه باشگاه رزمی دارم...این نکته را در طول تاپیک به یاد داشته باشید....دعواکن حرفه ای خیابان هم نیستم ، هر جا لازم شده دعوا کردم و تجربیات دعوایم هم کم است....

تجربه دعوا ها:
یک بار که دعوا کردم اول دعوا چون از قبل برای این دعوا آماده شده بودم ، در عرض یک دقیقه اول ، من به همه اهدافم رسیدم و حریف را به از کار افتادگی انداختم....و وقتی اون حمله کرد ، حملاتش قدرت زیادی نداشت و خسارت زیادی به من وارد نشد...

راند دوم همین دعوا که چند متر اون طرف تر اتفاق افتاد ، من صحنه را اسلوموشن می دیدم ، بخاطر شاید آدرنالین بالای من....و چون بدن من از بدن اون خیلی ورزیده تر بود ، حرکاتم سریع تر بود...فرص کنید دو تا تانک هست که یکی سریعتر حرکت می کنه ، اونی که سریع تر است همه کاره میدان میشه... در راند دوم هم اختیار کنترل دعوا دست من بود چون قدرت تغییر مکان داشتم ، او به طرف من حمله کرد ولی من جاخالی دادم و او زمین خورد ولی نزدمش چون قبلا کارش تمام شده بود....نکته این درگیری این بود که آمادگی بدنی خیلی مهم است چون در دعوا آدرنالین بالاست و ممکن است مثل دعوای من اسلوموشن بشود و فقط آمادگی بدنی تعیین کننده است.

خاطره یک دعوای خیابانی دیگر:
در اون دعوا پاهای من راحت بالا می آمد و طرف یک فرد عادی بود..من با پاهایم هر ضربه ای می خواستم می تونستم به اون بزنم و اون کاری نمی تونسن بکنه....قدش از من شاید کمی بلندتر بود ولی حریف پاهای من نبود...اون اصلا نمی تونست با پاهایش کار کند...

متاسفانه یا خوشبختانه ، تعداد دعواهای من خیلی کم بوده ، یک دلیلش این بود که وقتی طرف آمادگی من را می دید از دعوا منصرف میشد.

من هدف یک ساله و بعدش دو سال اضافه رویش دارم این سری تمریناتم...ممکن است دعوایی انتهایش داشته باشم که اگر بود برایتان تعریف می کنم ولی دیدید که خیلی خلاصه تعریف کردم که بدآموزی و انتشار خشونت نباشه...فقط نکات مهمش را گفتم که بدردتون بخوره و جزییات دعوا را نگفتم.