درباره لینوکس

saalek110 · Jun 14, 2025

درباره لینوکس

نصب لینوکس در ترموکس در گوشی

نصب لینوکس در ترموکس در گوشی

نصب لینوکس در ترموکس در گوشی خلاصه تاپیک و مشکلات اصلی کار: ابتدا لینوکس در ترموکس با proot نصب می کنیم. اکثر بحث های این تاپیک پیرامون انتقال تصویر به بیرون دور می زند..... دو اشکال وجود دارد: دردسرهای ایجاد اتصال و قطع شدن های پی در پی آن.بعد هر بار قطع شدن باید مثلا ۵ تا چیز را چک کنیم و ده...

forum.majidonline.com

saalek110 · Jun 14, 2025

لیست:

saalek110 · Jun 14, 2025

لینوکس یک سیستم‌عامل متن‌باز و رایگان است که هسته اصلی آن در سال ۱۹۹۱ توسط لینوس توروالدز ایجاد شد. امروزه لینوکس به یکی از پایه‌های مهم دنیای فناوری تبدیل شده و در سرورها، ابررایانه‌ها، دستگاه‌های توکار (Embedded)، موبایل (اندروید) و حتی رایانه‌های رومیزی استفاده می‌شود.

---

مزایای لینوکس:

1. متن‌باز (Open Source): کد منبع آن قابل مشاهده، تغییر و توزیع است.
2. امنیت بالا: به دلیل ساختار مجوزها و جامعه گسترده بررسی کد، نسبت به بسیاری از سیستم‌عامل‌ها امن‌تر است.
3. پایداری و ثبات: سرورهای لینوکس اغلب بدون نیاز به راه‌اندازی مجدد برای سال‌ها کار می‌کنند.
4. انعطاف‌پذیری: می‌توان آن را برای کاربردهای خاص سفارشی کرد.
5. هزینه صفر: اکثر توزیع‌ها رایگان هستند.

---

توزیع‌های معروف لینوکس (Distros):

· اوبونتو (Ubuntu): مناسب برای تازه‌کارها، جامعه پشتیبانی بزرگ.
· دبیان (Debian): پایدار، پایه بسیاری از توزیع‌ها مانند اوبونتو.
· فدورا (Fedora): با آخرین فناوری‌ها، مرتبط با جامعه Red Hat.
· آرچ (Arch): برای کاربران حرفه‌ای، سفارشی‌سازی بالا.
· CentOS / Rocky Linux: جایگزین رایگان برای Red Hat Enterprise Linux.

---

کاربردهای لینوکس:

· سرورها: بیش از ۹۰% سرورهای دنیا از لینوکس استفاده می‌کنند.
· ابررایانه‌ها: تمام ۵۰۰ ابررایانه برتر دنیا لینوکس اجرا می‌کنند.
· دستگاه‌های توکار: روترها، تلویزیون‌های هوشمند، خودروها.
· دسکتاپ: گزینه‌ای سبک و سریع برای رایانه‌های قدیمی یا علاقه‌مندان.
· توسعه نرم‌افزار: محیطی قدرتمند برای برنامه‌نویسی (مخصوصاً پایتون، سی، و...).

معایب یا چالش‌ها:

· منحنی یادگیری: برای تازه‌کاران ممکن است ابتدا سخت باشد (خصوصاً خط فرمان).
· پشتیبانی سخت‌افزار: ممکن است برخی درایورها به‌طور پیش‌فرض موجود نباشند.
· کمبود برخی نرم‌افزارهای اختصاصی: مانند Adobe Creative Suite.

چرا لینوکس یاد بگیریم؟

· درک عمیق‌تر از سیستم‌عامل و شبکه
· فرصت‌های شغلی در DevOps، امنیت، مدیریت سرور
· آزادی در کنترل کامل سیستم

saalek110 · دیروز در 7:11 بعد از ظهر

برخلاف ویندوز، لینوکس همه چیز را به صورت یک درخت واحد می‌بیند (/ ریشه).

· /home → پوشه کاربران (مثل C:\Users در ویندوز)
· /etc → فایل‌های پیکربندی سیستم و نرم‌افزارها
· /var → فایل‌های متغیر مثل لاگ‌ها
· /bin و /usr/bin → دستورات اجرایی (اکثر دستورات)
· /dev → فایل‌های مربوط به دستگاه‌ها (مثل هارد، USB)
· /proc → اطلاعات فرآیندها و سیستم (مجازی)

saalek110 · دیروز در 7:12 بعد از ظهر

هر توزیع لینوکس ابزار مخصوص خود برای نصب و حذف نرم‌افزار دارد:

· در اوبونتو و دبیان از apt استفاده می‌کنید. مثال:
sudo apt update (به‌روزرسانی لیست بسته‌ها)
sudo apt install nginx (نصب انجین‌اکس)

· در فدورا، RHEL و CentOS از dnf یا yum استفاده می‌شود. مثال:
sudo dnf install httpd

· در آرچ لینوکس از pacman استفاده می‌شود. مثال:
sudo pacman -S firefox

· در openSUSE از zypper استفاده می‌شود.

مخزن (Repository): یک سرور آنلاین است که تمام بسته‌های نرم‌افزاری تست‌شده و تنظیم‌شده برای توزیع شما را نگهداری می‌کند. امنیت و پایداری سیستم شما به همین مخازن رسمی وابسته است.

saalek110 · دیروز در 10:22 بعد از ظهر

بیا یک توضیح ساده و جذاب درباره لینوکس به زبان عامه‌پسند بدهم، طوری که حتی کسی که هرگز با آن کار نکرده هم متوجه شود.

لینوکس چیست؟ یک تشبیه ساده

فرض کن سیستم‌عامل مثل یک رستوران است:

· ویندوز → مثل یک رستوران زنجیره‌ای است (مثلاً McDonald's).
همه چیز از پیش تعیین شده، منوی محدود، نمی‌توانی دستور غذا را تغییر دهی. پولی هم باید بپردازی.
· لینوکس → مثل یک آشپزخانه‌ی متن‌باز عمومی است.
آشپزخانه رایگان است، هرکس می‌تواند بیاید، دستور غذاها (کد منبع) را ببیند، آنها را تغییر دهد، مواد جدید اضافه کند، و غذای خودش را بپزد. اگر تغییر جالبی داد، دیگران هم می‌توانند از آن استفاده کنند.

چرا به وجود آمد؟ یک داستان کوتاه

در قدیم (دهه ۸۰ و ۹۰) سیستم‌عامل‌های اصلی مثل یونیکس بسیار گران بودند و فقط دانشگاه‌ها و شرکت‌های بزرگ می‌توانستند از آنها استفاده کنند.

یک دانشجوی فنلاندی به نام لینوس توروالدز در سال ۱۹۹۱ پروژه شخصی خود را شروع کرد: ساخت یک سیستم‌عامل رایگان که همه بتوانند از آن استفاده و آن را تغییر دهند. او هسته اولیه را نوشت و آن را روی اینترنت گذاشت و گفت: "هرکسی می‌تواند در توسعه آن کمک کند."

مثل این بود که یک نفر اول یک قالب لگو پایه گذاشت و گفت: "بیایید با هم چیزی بزرگتر بسازیم!"

چرا لینوکس مهم است؟ (بدون اینکه بدانی از آن استفاده می‌کنی!)

احتمالاً هر روز از لینوکس استفاده می‌کنی، اما نمی‌دانی:

1. وقتی با گوشی اندروید کار می‌کنی → اندروید روی هسته لینوکس ساخته شده.
2. وقتی در Netflix فیلم می‌بینی → سرورهای Netflix روی لینوکس اجرا می‌شوند.
3. وقتی با Google جستجو می‌کنی → تمام سرورهای گوگل لینوکس دارند.
4. وقتی با هواپیما سفر می‌کنی → سیستم‌های پرواز بسیاری از هواپیماها لینوکس دارند.
5. وقتی از خودپرداز بانک پول می‌گیری → بسیاری از آنها لینوکس اجرا می‌کنند.
6. کنسول بازی Steam Deck → لینوکس است.
7. تلویزیون هوشمند، مودم وای‌فای، ماشین‌های تسلا → همگی لینوکس دارند.

در واقع: حدود ۹۷% از سرورهای دنیا، ۱۰۰% از ابررایانه‌های Top 500 دنیا، و ۸۵% از موبایل‌های هوشمند (اندروید) روی لینوکس کار می‌کنند.

متن‌باز (Open Source) یعنی چه؟

مثل یک دستور آشپزی اشتراکی است که:

· همه می‌توانند دستور را ببینند.
· همه می‌توانند آن را تغییر دهند.
· همه می‌توانند نسخه تغییر یافته را دوباره منتشر کنند.
· فقط یک شرط دارد: اگر تغییرش دادی، باید دستور جدیدت را هم با بقیه اشتراک بگذاری.

فلسفه: "با هم کار کنیم تا چیزی بهتر برای همه بسازیم."

لینوکس برای چه کسانی است؟

1. شرکت‌های بزرگ فناوری (گوگل، آمازون، فیسبوک) → چون پایدار و قابل تنظیم است.
2. برنامه‌نویسان و توسعه‌دهندگان → چون ابزارهای قدرتمند و رایگان دارد.
3. دانشگاه‌ها و مراکز تحقیقاتی → چون می‌توانند آن را برای تحقیقات خاص تغییر دهند.
4. افراد حرفه‌ای IT → برای مدیریت سرورها و شبکه‌ها.
5. علاقه‌مندان به حریم خصوصی → چون کنترل کامل روی سیستم دارند.

یک سوال مهم: اگر لینوکس اینقدر خوب است، چرا روی لپ‌تاپ مردم نیست؟

دلایل اصلی:

1. عادات کاربران: مردم به ویندوز یا مک عادت کرده‌اند.
2. نرم‌افزارهای خاص: مثلاً Adobe Photoshop یا برخی بازی‌ها روی لینوکس نیستند.
3. پشتیبانی سخت‌افزار: برخی کارخانه‌ها درایور مخصوص لینوکس نمی‌سازند.
4. ترس از ناشناخته: مردم از چیز جدید می‌ترسند.

اما: لینوکس روی دسکتاپ هم وجود دارد و روزبه‌روز بهتر می‌شود. سیستم‌عامل Steam Deck یا Chrome OS (روی Chromebooks) مثال‌های موفق هستند.

چند واقعیت جالب درباره لینوکس

1. پنگوئن نشانه آن است! → آرم لینوکس یک پنگوئن بامزه به نام Tux است.
2. همه کمک می‌کنند → از شرکت‌های بزرگ مثل IBM و Intel تا دانشجویان در توسعه آن مشارکت دارند.
3. رایگان اما ارزشمند → لینوکس رایگان است، اما صنعتی میلیارد دلاری دور آن شکل گرفته.
4. در فضا! → ایستگاه فضایی بین‌المللی برخی سیستم‌هایش را از ویندوز به لینوکس تغییر داد چون امن‌تر است.
5. شاهکار همکاری انسانی → یکی از بزرگترین پروژه‌های نرم‌افزاری تاریخ با مشارکت هزاران نفر از سراسر جهان.

اگر بخواهی یک چیز از لینوکس یاد بگیری، آن چیست؟

این فلسفه: "آزادی، اشتراک‌گذاری، و همکاری می‌تواند دنیا را تغییر دهد."

لینوکس فقط یک نرم‌افزار نیست؛ نمادی است از اینکه وقتی مردم دانش خود را به اشتراک می‌گذارند، چه چیزهای بزرگی می‌توانند خلق کنند.

جمع‌بندی:

· لینوکس سیستم‌عاملی رایگان و باز است که همه می‌توانند آن را ببینند و تغییر دهند.
· پشت صحنه بیشتر اینترنت و تکنولوژی مدرن است، حتی اگر آن را نبینی.
· برپایه همکاری و اشتراک‌گذاری بنا شده.
· کنترل کامل به کاربر می‌دهد (هم قدرت است، هم مسئولیت).
· نمونه موفق کار تیمی جهانی است

saalek110 · دیروز در 10:25 بعد از ظهر

داستان لینوکس، داستان یک ایده و تلاش جمعی است که از مدتها قبل از به دنیا آمدنش شروع شد. سرآغاز: «یونیکس» در اواخر دهه ۱۹۶۰ توسط کن تامپسون و دنیس ریچی در آزمایشگاه‌های بل ایجاد شد. قابلیت حمل و انعطاف یونیکس باعث محبوبیتش شد، اما در دهه ۸۰ میلادی شرکت‌های زیادی نسخه‌های تجاری و گران‌قیمت خود را تولید کردند که با هم سازگار نبودند. در همین دوران، ریچارد استالمن، برنامه‌نویس MIT، در سال ۱۹۸۳ پروژه گنو (GNU) را با هدف ساخت یک سیستمعامل کاملِ شبه-یونیکس و «آزاد» آغاز کرد. فلسفه او این بود: نرم‌افزار باید آزاد باشد تا کاربران آزادانه آن را مطالعه، تغییر و توزیع کنند. تا اوایل دهه ۹۰، بسیاری از ابزارهای ضروری (مانند کامپایلر GCC) توسط گنو ساخته شده بود، اما قلب سیستم یعنی هسته (Kernel) به نام «گنو هرد» هنوز آماده نبود. در سوی دیگر، یک سیستم‌عامل آموزشی به نام مینیکس توسط اندرو تاننباوم نوشته شده بود. کد منبع مینیکس در دسترس بود اما برای استفاده آموزشی طراحی شده و آزاد نبود (یعنی نمی‌شد آزادانه آن را تغییر داد و پخش کرد). اینجا بود که لینوس توروالدز، دانشجوی ۲۱ ساله علوم کامپیوتر دانشگاه هلسینکی فنلاند، وارد داستان شد. او از محدودیت‌های مینیکس ناراضی بود و تصمیم گرفت هسته سیستم‌عامل خودش را بنویسد. در ۲۵ اوت ۱۹۹۱، توروالدز در یک گروه خبری اینترنتی پیام معروف خود را ارسال کرد: «من در حال کار بر روی یک سیستم‌عامل آزاد هستم (فقط به عنوان سرگرمی... )» و از دیگران خواست نظراتشان را بگویند. این نقطه آغاز رسمی لینوکس بود. نسخه ۰.۰۱ هسته لینوکس در سپتامبر ۱۹۹۱ بر روی اینترنت منتشر شد. پاسخ جامعه توسعه‌دهندگان شگفت‌انگیز بود. افراد زیادی کد را دانلود کردند، آزمایش کردند، بهبود دادند و تغییراتشان را برای لینوس فرستادند. یک همکاری گسترده جهانی شکل گرفت. بحث معروفی نیز بین توروالدز و تاننباوم درگرفت. تاننباوم در نامه‌ای انتقادی گفت طراحی «هسته یکپارچه» لینوکس (برخلاف طراحی ریزهسته‌ای که او طرفدارش بود) یک «اشتباه اساسی» است و لینوکس «منسوخ» است. توروالدز قاطعانه از کارش دفاع کرد و این مجادله توجه بیشتری را به پروژه جلب کرد. یک اتفاق سرنوشت‌ساز دیگر در سال ۱۹۹۲ رخ داد. لینوس پروانه (مجوز) هسته لینوکس را از مجوزی که اجازه بازتوزیع تجاری نمی‌داد، به پروانه عمومی همگانی گنو (GPL) تغییر داد. این مجوز که توسط استالمن نوشته شده بود، تضمین می‌کرد لینوکس همواره آزاد خواهد ماند و هر کس آن را تغییر دهد، باید کد تغییر یافته را نیز به صورت آزاد منتشر کند. این تصمیم، سنگ بنای موفقیت لینوکس شد. با ترکیب هسته لینوکس و ابزارهای پروژه گنو، برای اولین بار یک سیستمعامل کامل، کاربردی و آزاد در دسترس بود. به این ترکیب برخی‌ها «گنو/لینوکس» می‌گویند. در سال ۱۹۹۴، نسخه ۱.۰ هسته لینوکس منتشر شد. از آن پس رشد لینوکس شتاب گرفت. نه فقط افراد، بلکه شرکت‌های بزرگ نیز به مشارکت و پشتیبانی پرداختند. شرکت‌هایی مانند ردهت (۱۹۹۳)، SUSE (۱۹۹۴) اولین توزیع‌های تجاری لینوکس را ساختند و از آن پشتیبانی کردند. اینتل، IBM، اوراکل و گوگل نیز از حامیان بزرگ لینوکس شدند و منابع زیادی برای توسعه آن سرمایه‌گذاری کردند. در سال ۱۹۹۹، اولین نمایشگاه تجاری LinuxWorld Expo با حضور هزاران نفر برگزار شد که نشان از تبدیل شدن لینوکس به یک پدیده تجاری می‌داد. امروزه لینوکس تقریباً همه‌جا حضور دارد. روی بیش از ۹۰٪ سرورهای دنیا، تمامی ۵۰۰ ابررایانه برتر جهان، سیستم‌عامل اندروید (که روی میلیاردها گوشی موبایل است)، سیستم‌های تعبیه‌شده در خودروها، روترها، تلویزیون‌های هوشمند و حتی ایستگاه فضایی بین‌المللی اجرا می‌شود. هسته لینوکس از چند هزار خط کد در سال ۱۹۹۱ به بیش از ۲۳ میلیون خط کد در سال ۲۰۱۵ رشد کرده است و همچنان توسط لینوس توروالدز و جامعه‌ای عظیم از توسعه‌دهندگان داوطلب و شرکت‌های بزرگ در سراسر جهان نگهداری و توسعه می‌یابد.

خلاصه مسیر پر فراز و نشیب:

· ۱۹۶۹-۱۹۷۰: تولد یونیکس توسط تامپسون و ریچی.
· ۱۹۸۳: آغاز پروژه گنو توسط ریچارد استالمن.
· ۱۹۸۷: انتشار سیستم‌عامل آموزشی مینیکس توسط اندرو تاننباوم.
· ۲۵ اوت ۱۹۹۱: اعلامیه آغاز به کار لینوس توروالدز.
· سپتامبر ۱۹۹۱: انتشار نسخه ۰.۰۱ هسته لینوکس.
· ۱۹۹۲: تغییر مجوز لینوکس به GPL و ترکیب با ابزارهای گنو.
· ۱۹۹۴: انتشار نسخه ۱.۰ هسته لینوکس.
· دهه ۱۹۹۰ تا امروز: ظهور توزیع‌ها (مثل ردهت، اوبونتو)، ورود پشتیبانی شرکت‌های بزرگ، و تسخیر دنیای سرورها، ابررایانه‌ها و دستگاه‌های موبایل.

saalek110 · دیروز در 10:29 بعد از ظهر

سیر تحول ساختار لینوکس را می‌توان به دوران‌های مختلفی تقسیم کرد که هر کدام پاسخگوی نیازهای زمان خود بودند.

نسخه‌های اولیه (۱۹۹۱-۱۹۹۴): دوران آزمایش و پایه‌ریزی
اولین نسخه‌های لینوکس بسیار ساده بودند و تنها از پردازنده‌های ۳۸۶ اینتل پشتیبانی می‌کردند. سیستم فایل اولیه Minix FS بود، چون لینوس با آن آشنا بود. ساختار هسته Monolithic (یکپارچه) بود، یعنی تمام درایورها و سرویس‌های اصلی در فضای هسته اجرا می‌شدند. این انتخاب لینوس بود که بعداً منجر به مجادله معروف او با تاننباوم شد. اولین شماره نسخه‌ها از ۰.۰۱ شروع شد و به سرعت با کمک جامعه، پشتیبانی از سخت‌افزارهای بیشتر و ویژگی‌های ابتدایی شبکه اضافه شد.

نسخه ۱.۰ (۱۹۹۴): بلوغ اولیه و قابلیت‌های شبکه
با انتشار نسخه ۱.۰، لینوکس از حالت یک پروژه دانشجویی خارج شد. مهم‌ترین تغییرات در این دوره عبارت بودند از:

· پشتیبانی پیشرفته از شبکه با پیاده‌سازی پروتکل‌های TCP/IP.
· معرفی یک سیستم فایل جدید به نام extended file system (ext) که نسبت به Minix FS محدودیت‌های کمتری داشت.
· بهبود قابل توجه پشتیبانی از سخت‌افزارها.
· ظهور اولین توزیع‌های مهم مانند Slackware و Red Hat که نصب و استفاده را آسان‌تر کردند.

نسخه ۲.۰ و دوران رشد انفجاری (۱۹۹۶-۲۰۰۳)
انتشار نسخه ۲.۰ در ۱۹۹۶ نقطه عطفی بود. ویژگی‌های کلیدی این دوره:

· پشتیبانی از چندپردازنده‌های متقارن (SMP) که لینوکس را وارد دنیای سرورهای قدرتمند کرد.
· معرفی ماژول‌های بارشدنی هسته (Loadable Kernel Modules یا LKM). این انقلابی در ساختار بود. حالا بسیاری از درایورها می‌توانستند به صورت ماژول، در زمان اجرا به هسته اضافه یا از آن حذف شوند، بدون نیاز به کامپایل مجدد کل هسته. این کار، انعطاف‌پذیری و مدیریت‌پذیری را به شدت افزایش داد.
· معرفی سیستم فایل‌های ext2 و سپس ext3 (با افزودن قابلیت журل‌نویسی برای افزایش قابلیت اطمینان).
· ظهور توزیع‌های کاربرپسند مانند اوبونتو (۲۰۰۴) که لینوکس را به میان کاربران عادی آورد.
· در این دوران، شرکت‌های بزرگی مانند IBM و اوراکل به طور رسمی از لینوکس پشتیبانی کردند.

نسخه ۲.۶ و ورود به دنیای تجاری و موبایل (۲۰۰۳-۲۰۱۱)
نسخه ۲.۶ که برای بیش از یک دهه ستون فقرات لینوکس بود، تحولات بزرگی را به ارمغان آورد:

· بهبودهای گسترده در مقیاس‌پذیری (پشتیبانی از تعداد بسیار بیشتری CPU و حافظه).
· معرفی سیستم زمان‌بندی کاملاً جدید و کارآمدتر.
· پشتیبانی بهتر از سیستم‌های توکار (Embedded) و سخت‌افزارهای موبایل.
· محبوبیت بی‌سابقه در دنیای سرورها و مراکز داده، رقابت مستقیم با یونیکسهای تجاری.
· تولد اندروید (۲۰۰۸) بر پایه هسته لینوکس، که آن را به پرکاربردترین سیستم‌عامل دنیا تبدیل کرد.

نسخه ۳.x و ۴.x: تثبیت و نفوذ در همه چیز (۲۰۱۱-۲۰۱۹)
در این دوره، تمرکز بر پشتیبانی از فناوری‌های کاملاً جدید بود:

· پشتیبانی اولیه از کانتینرها (به ویژه Docker که در ۲۰۱۳ محبوب شد).
· بهبودهای بزرگ در مجازی‌سازی.
· معرفی سیستم فایل ext4 به عنوان استاندارد جدید.
· پشتیبانی از سخت‌افزارهای بسیار جدید مانند درایوهای حالت جامد (SSD).
· لینوکس به طور قطعی به قلب دنیای فناوری تبدیل شد: ابری (Cloud)، اینترنت اشیا (IoT)، شبکه‌های نرم‌افزارمحور (SDN).

نسخه ۵.x تا امروز (۲۰۱۹ به بعد): عصر ابر و همگرایی
آخرین فصل تحول لینوکس با چالش‌های مدرن همگام است:

· بهبودهای مداوم برای پشتیبانی بهینه از محیط‌های ابری و کانتینری (مانند Kubernetes).
· تمرکز بر امنیت با ویژگی‌هایی مانند Lockdown که دسترسی هسته را محدود می‌کند.
· پشتیبانی از معماری‌های پردازشی جدید و ویژه مانند پردازنده‌های گرافیکی (GPU) و واحدهای پردازش تنسور (TPU) برای کارهای هوش مصنوعی.
· همگرایی بیشتر با جامعه توسعه، به طوری که امروزه شرکت‌هایی مانند مایکروسافت، گوگل، آمازون و اپل (از طریق پروژه‌هایی مانند Swift) تغییرات بزرگی در هسته لینوکس اعمال می‌کنند.

---

سیر تحول لینوکس از یک هسته دانشجویی تا زیرساخت دیجیتال جهان را می‌توان در چند اصل کلیدی خلاصه کرد:

1. ساختار یکپارچه اما ماژولار: انتخاب اولیه طراحی یکپارچه، با افزودن قابلیت ماژولار، ترکیب قدرتمندی ایجاد کرد که هم کارایی بالا دارد و هم انعطاف‌پذیر است.
2. تکامل تدریجی و محافظه‌کارانه: تغییرات بزرگ به آرامی و با اطمینان از سازگاری قبلی انجام می‌شوند. شعار "هرگز کاربر را نشکن" (Never break user space) یک قانون طلایی است.
3. رهبری فنی متمرکز و جامعه توزیع‌شده: مدل رهبری لینوس توروالدز (که اکنون توسط بنیاد لینوکس حمایت می‌شود) تضمین می‌کند که هسته منسجم بماند، در حالی که هزاران توسعه‌دهنده در سراسر جهان روی بخش‌های مختلف آن کار می‌کنند.
4. پاسخگویی به نیازهای صنعت: لینوکس همواره خود را با نیازهای جدید (از سرورها تا موبایل و ابر) تطبیق داده است.

امروز، هسته لینوکس بیش از ۳۰ میلیون خط کد دارد و هر ۹ تا ۱۰ هفته یک نسخه جدید با هزاران تغییر از سوی هزاران توسعه‌دهنده منتشر می‌شود. این سیر تکامل، نمونه بی‌نظیری از قدرت همکاری باز و یک معماری فنی موفق است.

saalek110 · دیروز در 10:36 بعد از ظهر

بیا ساختار لینوکس را مثل یک شهر در نظر بگیریم که از لایه‌های مختلف تشکیل شده، از پایه تا سطحی که با آن کار می‌کنی.

---

لایه ۱: سخت‌افزار (خاک و زمین شهر)

همه چیز روی این لایه ساخته می‌شود:

· پردازنده (CPU)
· حافظه (RAM)
· هارد دیسک
· کارت شبکه
این لایه، فیزیکی و قابل لمس است.

---

لایه ۲: هسته (شهرداری و نیروهای اصلی شهر)

این لایه، مهم‌ترین و مرکزی‌ترین بخش است. کارهای حیاتی و نامرئی شهر را انجام می‌دهد:

1. مدیریت منابع: تصمیم می‌گیرد پردازنده الان باید روی چه کاری تمرکز کند، چقدر حافظه به هر برنامه بدهد و چگونه به هارد دیسک دسترسی داشته باشد.
2. کنترل سخت‌افزار: مستقیماً با تمام قطعات سخت‌افزاری (لایه ۱) صحبت می‌کند و آنها را به کار می‌اندازد.
3. برقراری امنیت پایه: مطمئن می‌شود برنامه‌ها فقط به بخش‌های مجاز خودشان دسترسی دارند و نمی‌توانند به حریم یکدیگر یا سیستم اصلی تجاوز کنند.

نکته کلیدی: هسته همه کارهای اصلی را خودش، در یک فضای واحد و حفاظت‌شده انجام می‌دهد. به این مدل، هسته یکپارچه می‌گویند که برای کارایی و سرعت بالاتر است.

---

لایه ۳: ماژول‌های هسته (نهادهای وابسته به شهرداری)

برای اینکه شهرداری (هسته) بیش از حد بزرگ و شلوغ نشود، برخی وظایف تخصصی را به نهادهای وابسته می‌سپارد. مثلاً:

· اداره آب و فاضلاب (درایور کارت شبکه)
· اداره برق (درایور کارت گرافیک)
· اداره ترافیک (درایور چاپگر)
این اداره‌ها (ماژول‌ها):
· قابل اضافه و حذف کردن هستند بدون اینکه نیاز باشد کل شهرداری (هسته) را تعطیل و از نو ساخت.
· در لحظه می‌توانند نصب شوند تا سخت‌افزار جدیدی را پشتیبانی کنند.

---

لایه ۴: کتابخانه‌های سیستم (سرویس‌های عمومی شهر)

این لایه، مجموعه‌ای از دستورالعمل‌های آماده و مشترک است. وقتی یک ساختمان (برنامه) می‌خواهد ساخته شود، به جای اختراع مجدد چرخ، از این سرویس‌های عمومی استفاده می‌کند:

· کتابخانه C: مثل سیستم لوله‌کشی و برق‌کشی استاندارد برای همه ساختمان‌ها.
· دیگر کتابخانه‌ها: مثل سیستم پست، تلفن و اینترنت عمومی.
این کار باعث می‌شود برنامه‌ها سریع‌تر ساخته شوند و با هم سازگار باشند.

---

لایه ۵: شل (مترجم و رابط دستوری)

این لایه، مترجم بین شما و سیستم است. وقتی شما یک دستور تایپ می‌کنید (مثل ls برای دیدن فایل‌ها)، شل این دستور را می‌گیرد، تفسیر می‌کند و برای اجرا به لایه‌های پایین‌تر (و در نهایت به هسته) می‌فرستد. این رابط، همان پنجره ترمینال یا خط فرمان است.

---

لایه ۶: برنامه‌های کاربردی (ساختمان‌ها و کسب‌وکارهای شهر)

این لایه، همان چیزهایی است که شما مستقیماً می‌بینید و استفاده می‌کنید:

· مرورگر وب (مثل فایرفاکس)
· برنامه پخش موسیقی
· ویرایشگر متن
· بازی
هرکدام از این برنامه‌ها، برای کار کردن، درخواست‌های خود را از طریق لایه‌های بالاتر (شل و کتابخانه‌ها) به هسته می‌فرستند تا منابع لازم (پردازنده، حافظه و ...) را دریافت کنند.

---

جمع‌بندی: جریان یک فرمان

وقتی شما در ترمینال دستور cp file1.txt file2.txt را برای کپی کردن یک فایل وارد می‌کنید:

1. لایه ۵ (شل) دستور شما را دریافت و تفسیر می‌کند.
2. لایه ۴ (کتابخانه‌ها) تابع استاندارد کپی کردن را فراهم می‌کند.
3. لایه ۲ و ۳ (هسته و ماژول‌ها) این درخواست را اجرا می‌کنند: حافظه لازم را اختصاص می‌دهند، به هارد دیسک دستور خواندن و نوشتن می‌دهند و فرآیند را مدیریت می‌کنند.
4. لایه ۱ (سخت‌افزار) عملیات فیزیکی خواندن و نوشتن روی دیسک را انجام می‌دهد.
5. نتیجه موفقیت‌آمیز توسط همین لایه‌ها به عقب بازگردانده می‌شود و به شما اطلاع داده می‌شود.

این ساختار لایه‌ای باعث ایمنی، نظم و کارایی می‌شود. برنامه‌های معمولی (لایه ۶) هرگز نمی‌توانند مستقیماً به سخت‌افزار (لایه ۱) دسترسی داشته باشند و همه چیز باید از دروازه هسته (لایه ۲) عبور کند.

saalek110 · دیروز در 10:39 بعد از ظهر

بر اساس همان ساختار شهری، حالا به سراغ قسمت‌های مختلف "شهر لینوکس" می‌رویم و محله‌های مهم، ساکنان و قوانینش را معرفی می‌کنیم.

۱. مدیریت فایل و پوشه‌ها (سامانه ثبت اسناد و ساختمان‌های شهر)

این سیستم، نحوه ذخیره‌سازی، سازماندهی و یافتن تمام اطلاعات در شهر را تعیین می‌کند.

· ساختار درختی: همه چیز از یک ریشه (/) شروع می‌شود، مثل میدان اصلی شهر. از این میدان، خیابان‌های اصلی منشعب می‌شوند:
· /home (محله مسکونی): هر کاربر شهر، خانه‌ای (پوشه‌ای) مخصوص به خود در این محله دارد. حریم خصوصی در این محله حاکم است.
· /etc (بایگانی قوانین و اسناد): تمام تنظیمات و پیکربندیهای سیستم و برنامه‌ها در اینجا نگهداری می‌شود. (مثل قانون اساسی شهر و نقشه‌های ساختمان‌ها).
· /var (انبارهای متغیر): محل نگهداری چیزهایی که مدام در حال تغییر هستند، مثل لاگ‌های سیستم (گزارش اتفاقات شهر)، ایمیل‌ها و فایل‌های صف چاپ.
· /tmp (زمین بازی موقت): فضایی مشترک که همه برنامه‌ها می‌توانند فایل‌های موقتی خود را آنجا بگذارند. این فضا معمولاً با روشن شدن مجدد سیستم پاک می‌شود.
· /bin و /usr/bin (مراکز توزیع نیروی کار): محل قرارگیری دستورات اصلی و اجرایی شهر (مثل ls, cp, mkdir). اینها ابزارهایی هستند که شهرداری (هسته) و ساکنان (کاربران) از آنها استفاده می‌کنند.
· /dev (دفتر ثبت دستگاه‌ها): در اینجا فایل‌های خاصی وجود دارند که هر کدام نماینده یک سخت‌افزار (مثل ماوس، صفحه‌کلید، هارد دیسک) هستند. ارتباط با سخت‌افزار از طریق همین فایل‌ها انجام می‌شود.

نکته فلسفی لینوکس: در این شهر، تقریباً همه چیز یک فایل است. حتی یک دستگاه سخت‌افزاری یا یک کانال ارتباطی، برای سیستم به شکل یک فایل خاص نمایش داده می‌شود.

---

۲. مجوزها و مالکیت‌ها (قانون مالکیت و دسترسی)

این بخش، قلب امنیت و نظم شهر است. برای هر فایل و پوشه، سه سوال اساسی مطرح است:

1. مالک آن کیست؟ (Owner)
2. مالک عضو کدام گروه است؟ (Group)
3. سایر مردم شهر چه حقی دارند؟ (Others)

برای هر یک از این سه دسته، سه نوع مجوز تعریف می‌شود که با حروف r (خواندن)، w (نوشتن) و x (اجرا) نشان داده می‌شود. این مجوزها مثل این می‌مانند که برای هر خانه مشخص کنیم:

· مالک می‌تواند داخل شود، اثاثه را جابجا کند و کلید را عوض کند. (rwx)
· اعضای خانواده (گروه) می‌توانند داخل شوند و اثاثه را جابجا کنند، اما حق عوض کردن قفل را ندارند. (rw-)
· مهمانان (سایرین) فقط می‌توانند از پشت پنجه نگاه کنند! (r--)

دستور chmod برای تغییر این مجوزها و chown برای تغییر مالک استفاده می‌شود.

---

۳. فرآیندها (ساکنان و کسب‌وکارهای فعال)

هر برنامه در حال اجرا در سیستم، یک فرآیند محسوب می‌شود. هر فرآیند:

· یک شناسه منحصربه‌فرد (PID) دارد، مثل کد ملی.
· برای خود فضای حافظه جداگانه‌ای دارد.
· والد (Parent) دارد، یعنی توسط چه فرآیند دیگری به دنیا (اجرا) آمده است.

مدیریت این فرآیندها بر عهده هسته است. ابزارهایی مانند ps (برای دیدن لیست فرآیندها) و htop (برای مانیتورینگ زنده و تعاملی آنها) مثل «دفتر ثبت احوال و آمار زنده شهر» هستند.

---

۴. کاربران و گروه‌ها (شهروندان و انجمن‌ها)

· کاربر ریشه (root): مثل شهردار کل شهر. دسترسی نامحدود به همه بخش‌ها دارد. استفاده نادرست از این حساب می‌تواند کل سیستم را خراب کند.
· کاربران عادی: شهروندان معمولی. هر کدام خانه (/home/username) و محدوده دسترسی خود را دارند.
· گروه‌ها: برای مدیریت آسان‌تر دسترسی‌ها ایجاد می‌شوند. مثلاً می‌توان همه کاربران بخش حسابداری را در گروه accounting قرار داد و به یک پوشه مالی، دسترسی گروهی داد.

---

۵. شل و خط فرمان (شورای شهر و سیستم ارتباطی)

· شل (Shell): مفسر دستورات است. وقتی شما در ترمینال تایپ می‌کنید، شل دستورات شما را می‌خواند، تفسیر می‌کند و برای اجرا آماده می‌کند. معروف‌ترین شل، Bash است.
· خط فرمان (Terminal): پنجره یا محیطی است که شما با شل در آن تعامل دارید. این پنجره، درگاه ارتباطی شما با قدرت هسته است.
· اسکریپت‌نویسی شل: اگر یک دستور یا مجموعه‌ای از دستورات را در یک فایل متنی ذخیره کنید، یک اسکریپت ساخته‌اید. این مثل نوشتن یک دستورالعمل کاری خودکار برای شهر است. اسکریپت‌ها برای اتوماسیون کارهای تکراری (مثل پشتیبان‌گیری خودکار) قدرتی فوق‌العاده دارند.

---

۶. مدیر بسته و مخازن (سیستم واردات و توزیع کالا)

وقتی می‌خواهید یک برنامه جدید نصب کنید (مثل یک فروشگاه جدید در شهر)، به جای جستجو در اینترنت و نصب دستی، از مدیر بسته استفاده می‌کنید.

· مدیر بسته (مثل apt در اوبونتو): مانند اداره واردات و مجوز کسب‌وکار شهر است.
· مخزن (Repository): مانند یک بازارچه مرکزی و تأییدشده است که هزاران نرم‌افزار (بسته) از پیش کامپایل شده، تست شده و آماده نصب در آن قرار دارد.
وقتی شما دستور sudo apt install firefox را می‌زنید، مدیر بسته:

1. به مخزن مراجعه می‌کند.
2. آخرین نسخه فایرفاکس را پیدا می‌کند.
3. همه وابستگی‌های آن (کتابخانه‌های دیگری که فایرفاکس برای کار کردن نیاز دارد) را به طور خودکار دانلود و نصب می‌کند.
4. برنامه را به صورت آماده راه‌اندازی می‌کند.
این سیستم، نصب برنامه را بسیار امن، راحت و بدون دردسر می‌کند.

---

۷. سرویس‌ها و Systemd (خدمات زیرساختی شهر)

برخی برنامه‌ها باید همیشه در پس‌زمینه و از همان ابتدای روشن شدن شهر اجرا باشند، حتی اگر کسی وارد سیستم نشده باشد. مثل:

· سرویس شبکه (آب و برق ارتباطات)
· سرویس چاپ (نیروهای خدماتی چاپ)
· سرویس زمان سیستم (ساعت مرکزی شهر)
این برنامه‌ها سرویس (Service) نامیده می‌شوند. مدیر اصلی این سرویس‌ها در لینوکس‌های مدرن، systemd نام دارد که مانند فرماندهی مرکزی خدمات زیرساختی شهر عمل می‌کند و آنها را راه‌اندازی، متوقف و مدیریت می‌کند.

---

۸. محیط دسکتاپ (نما و چیدمان شهر)

این همان بخشی است که شما به طور مستقیم و بصری با آن کار می‌کنید. شامل دسکتاپ، منوها، پنجره‌ها و آیکن‌ها می‌شود. لینوکس تنوع بی‌نظیری در این بخش دارد:

· GNOME: مدرن، ساده و مینیمال. (مثل طراحی شهری مدرن و فضاهای باز)
· KDE Plasma: پرامکانات، قابل تنظیم و شبیه به ویندوز. (مثل شهری پر از گجت و تنظیمات شخصی)
· XFCE: سبک، سریع و کم‌مصرف. (مثل یک شهر کوچک و بهینه)
این محیط‌ها روی ساختار اصلی لینوکس سوار می‌شند و ظاهر گرافیکی زیبایی به آن می‌بخشند.

---

نقشه نهایی شهر لینوکس

1. زیرساخت: سخت‌افزار.
2. حکومت مرکزی: هسته + ماژول‌ها.
3. قوانین اساسی: مجوزها و کاربران.
4. سامانه ثبت و اسناد: ساختار فایل‌سیستم.
5. ساکنان فعال: فرآیندها.
6. شورای ارتباطی: شل و ترمینال.
7. اداره واردات: مدیر بسته و مخازن.
8. خدمات زیرساختی: سرویس‌ها و systemd.
9. نما و طراحی شهری: محیط دسکتاپ.
10. ساختمان‌های نهایی: برنامه‌های کاربردی.

این اجزا در کنار هم، سیستمی امن، پایدار، قدرتمند و فوق‌العاده انعطاف‌پذیر را می‌سازند که می‌تواند از یک گوشی موبایل (اندروید) تا قدرتمندترین ابررایانه‌های دنیا را اداره کند.

saalek110 · دیروز در 10:44 بعد از ظهر

سالک: فرض کن در میدان انقلاب تهران ، cd های لینوکس می فروشی ، یک دختر دبیرستانی میاد سی دی لینوکس بخره ، تابحال با لینوکس کار نکرده ، ازت می پرسه کدام لینوکس را بخرم ، کالی هست و ابونتو و فدورا و ا....و چند تای دیگر...تو بهش چی میگی؟

مهم‌ترین توصیه به آن دختر دبیرستانی این است: ابونتو (Ubuntu) را انتخاب کند.

این پیشنهاد به دلایل زیر است:

دلیل اول: سادگی برای شروع

· نصب آسان: منوی نصب راهنما دارد و کاربران ویندوز راحت‌تر آن را درک می‌کنند.
· محیط کاربری آشنا: شبیه ویندوز یا مک است. پیدا کردن برنامه‌ها و تنظیمات ساده است.
· راهنمای فارسی: برخی نسخه‌ها ممکن است راهنمای نصب فارسی داشته باشند.

دلیل دوم: پشتیبانی گسترده

· انجمن بزرگ: هر مشکلی داشته باشد، هزاران آموزش و پاسخ در انجمن‌های فارسی و انگلیسی (مثل انجمن اوبونتو ایران) وجود دارد.
· نرم‌افزار آماده: تقریباً برای هر نیازی (اداری، آموزشی، اینترنت) نرم‌افزار دارد و نصب برنامه‌ها بسیار ساده است.

دلیل سوم: مناسب برای امور روزمره

· آماده استفاده است و نیاز به تنظیمات فنی پیچیده ندارد. برای درس، جست‌وجو در اینترنت، تایپ و کارهای معمول کامپیوتر عالی است.

کدام سی‌دی‌های دیگر را به هیچ وجه نباید بخرد؟

در بین گزینه‌هایی که گفت، چند مورد کاملاً نامناسب برای یک تازه‌کار است:

• کالی لینوکس (Kali Linux)
این یک ابزار حرفه‌ای تست نفوذ و امنیت است. مانند این است که یک فرد عادی به جای خودروی معمولی، یک خودروی فرمول یک بخرد. نه راحت است، نه برای کارهای روزانه، و ممکن است حتی نتواند به راحتی از آن استفاده کند.

• دبیان خالص (Pure Debian)
با اینکه پایه اوبونتو است، اما نصب و تنظیم آن نیاز به دانش فنی بیشتری دارد. شاید در حین نصب با سوالات فنی مواجه شود که برای شروع سخت است.

• فدورا (Fedora)
اگرچه توزیع خوبی است، اما به‌روزرسانی‌های بسیار سریع و تغییرات زیاد دارد که ممکن است برای کاربر تازه‌کار ایجاد مشکل کند.

saalek110 · دیروز در 10:48 بعد از ظهر

اگر هدف یادگیری عمیق یا ساخت سیستم از پایه است

· Arch Linux: برای حرفه‌ای‌ها که می‌خواهند کنترل کامل داشته باشند. نصب پیچیده و مبتنی بر ترمینال است، اما در پایان سیستم‌عاملی کاملاً سفارشی و بهینه دارید. این توزیع طوری طراحی شده که دست کاربر را برای کنترل کامل باز می‌گذارد.
· Gentoo: یک گام فراتر از Arch. نصب و بهینه‌سازی هر بسته نرم‌افزاری برای سخت‌افزار خاص شما زمان می‌برد، اما نتیجه نهایی به شدت سریع و بهینه است. برای افراد حرفه‌ای که عاشق چالش هستند مناسب است.

اگر هدف کار توسعه، آزمایش یا دستیابی به جدیدترین امکانات است

· Fedora: برای کاربرانی که عاشق تکنولوژی‌های نو و پاک هستند مناسب است. ابزارهای توسعه و نرم‌افزارهایش همیشه به‌روز هستند و به عنوان بستر آزمایشی برای Red Hat شناخته می‌شود.
· openSUSE Tumbleweed: نسخه نوردی (Rolling Release) این توزیع با پایداری بسیار بالا. جدیدترین بسته‌های نرم‌افزاری را همراه با ابزارهای مدیریت قدرتمندی مانند YaST ارائه می‌دهد که برای مدیریت سیستم عالی هستند.

️ اگر هدف کار تخصصی امنیت و تست نفوذ است

· Kali Linux: این توزیع نمی‌تواند انتخاب شما باشد، مگر اینکه دقیقاً روی همین زمینه تخصصی فعالیت کنید. ابزارهای حرفه‌ای تست نفوذ را دارد و برای استفاده روزمره طراحی نشده است. باید فقط در محیط‌های کنترل‌شده یا روی ماشین مجازی استفاده شود.

اگر کار سرور یا سازمانی مد نظر است

· Rocky Linux / AlmaLinux: این‌ها جانشین‌های رایگان و جامعه‌محور CentOS هستند که با RHEL سازگاری کامل دارند. انتخاب اصلی برای سرورهای پایدار و سازمانی.
· Debian: ستون فقرات بسیار پایدار و قابل اعتماد. اگر Arch را نپسندید و ثبات را بر جدید بودن ترجیح دهید، Debian و نسخه پایدارش (Stable) انتخاب فوق‌العاده‌ای برای سرورها و ایستگاه‌های کاری است.

اگر هدف کار رومیزی پرقدرت با پشتیبانی عالی است

اگر هنوز هم به دنبال یک محیط رومیزی کامل هستید، این گزینه‌ها با پشتیبانی وسیع و نرم‌افزارهای آماده مناسب هستند:

· Ubuntu (و مشتقاتی مانند Linux Mint): هنوز یکی از محبوب‌ترین‌ها با جامعه کاربری بسیار بزرگ است. اگر بخواهید روی کار خودتان تمرکز کنید و کمتر درگیر تنظیمات سیستم شوید، انتخاب خوبی است.
· Manjaro: اگر جذابیت Arch را دارید اما می‌خواهید از شر پیچیدگی نصب آن خلاص شوید، Manjaro مبتنی بر Arch است و بسیاری از تنظیمات را برای شما انجام داده و رابط کاربری گرافیکی دارد.

تصمیم‌گیری نهایی

برای پیشنهاد دقیق‌تر، لازم است کمی درباره نیازهای فعلی و سابقه کار با لینوکس توضیح دهید. به سوالات زیر فکر کنید:

1. آیا بیشتر روی سرورها کار می‌کنید یا روی دسکتاپ شخصی؟
2. آیا دوست دارید سیستمی داشته باشید که همیشه در لبه تکنولوژی باشد (مثل Fedora) یا یک سیستم فوق‌پایدار و تغییرناپذیر (مثل Debian Stable)?
3. چقدر وقت و علاقه برای پیکربندی و نگهداری سیستم دارید؟

با توجه به پاسخ‌های شما می‌توانم پیشنهاد دقیق‌تری بدهم.

saalek110 · دیروز در 10:53 بعد از ظهر

اگر می‌خواهید بدون درگیری با ساختار فنی، صرفاً از سیستم‌عامل استفاده کنید، انتخاب بین لینوکس و ویندوز کاملاً به نوع کار و حرفه شما بستگی دارد.

برای کمک به تصمیم‌گیری، در جدول زیر پیشنهادهای مشخصی را بر اساس دسته‌بندی شغلی‌ رایج مشاهده می‌کنید:

حرفه / کاربرد: اداری، خانگی، عمومی (اینترنت، آفیس، تماشای فیلم)
توصیه اصلی: ویندوز
جایگزین مناسب: اوبونتو (Ubuntu) یا لینوکس مینت (Linux Mint)
توضیح و نکات کلیدی: ویندوز برای اکثر کاربران عادی و نرم‌افزارهای اداری رایج (مانند آفیس) بی‌دردسرترین است. اگر اصرار به لینوکس دارید، اوبونتو یا لینوکس مینت با محیطی آشنا بهترین شروع هستند.

---

حرفه / کاربرد: برنامه‌نویسی و توسعه نرم‌افزار
توصیه اصلی: اوبونتو (Ubuntu) یا فدورا (Fedora)
جایگزین مناسب: پاپ!\_اُاس (Pop!\_OS)
توضیح و نکات کلیدی: این توزیع‌ها ابزارهای توسعه به‌روز، پشتیبانی گسترده و جامعه کاربری بزرگی دارند. اوبونتو همه‌کاره و محبوب است، فدورا تکنولوژی‌های جدید را سریع‌تر ارائه می‌دهد.

---

حرفه / کاربرد: کارهای تخصصی امنیت سایبری و تست نفوذ
توصیه اصلی: کالی لینوکس (Kali Linux)
جایگزین مناسب: (ندارد)
توضیح و نکات کلیدی: هشدار: کالی لینوکس یک ابزار تخصصی است، نه یک سیستم‌عامل روزمره. فقط اگر مستقیماً در این حوزه فعالیت می‌کنید آن را انتخاب کنید.

---

حرفه / کاربرد: مدیریت سرور و زیرساخت
توصیه اصلی: اوبونتو سرور (Ubuntu Server) یا دبیان (Debian)
جایگزین مناسب: Rocky Linux/AlmaLinux (جایگزین CentOS)
توضیح و نکات کلیدی: پایداری، امنیت و پشتیبانی بلندمدت در اینجا حیاتی است. اوبونتو سرور و دبیان برای این منظور بسیار محبوب و مناسب هستند.

---

حرفه / کاربرد: کار با سخت‌افزار قدیمی یا نیاز به سرعت
توصیه اصلی: لینوکس مینت ایکس‌اف‌سی‌ای (Xfce) یا اوبونتو مِیت (Ubuntu MATE)
جایگزین مناسب: (ندارد)
توضیح و نکات کلیدی: این توزیع‌ها سبک‌وزن هستند و منابع سخت‌افزاری کمی مصرف می‌کنند، بنابراین برای سیستم‌های قدیمی یا ضعیف ایده‌آلند.

---

برای تصمیم‌گیری نهایی، به این سه سوال ساده پاسخ دهید:

1. آیا نرم‌افزار خاصی دارید که فقط روی ویندوز اجرا می‌شود؟ اگر بله، فعلاً ویندوز بمانید. اگر خیر، لینوکس را امتحان کنید.
2. آیا حاضرید برای محیطی جدید و رایگان، کمی وقت بگذارید؟ اگر بله، با اوبونتو شروع کنید.
3. اولویت اصلی شما سهولت مطلق است یا امنیت، سرعت و رایگان بودن؟ اولی = ویندوز، دومی = لینوکس.

ویندوز بمانم یا به لینوکس مهاجرت کنم؟

برای جمع‌بندی، به این سوالات پاسخ دهید:

1. آیا نرم‌افزار خاصی (مثل فتوشاپ حرفه‌ای، برخی بازی‌ها یا نرم‌افزارهای مهندسی خاص) دارید که فقط روی ویندوز اجرا می‌شود؟
· اگر بله است، در حال حاضر بهترین انتخاب ویندوز است.
· اگر خیر است، می‌توانید لینوکس را امتحان کنید.
2. آیا تمایل دارید وقت بگذارید و با محیطی جدید (هرچند کاربرپسند) آشنا شوید؟
· لینوکس ممکن است در ابتدا نیاز به کمی تنظیم و عادت کردن داشته باشد.
3. مهم‌ترین اولویت شما چیست؟
· سهولت مطلق و سازگاری گسترده → ویندوز
· سرعت، امنیت بالا، رایگان بودن و آزادی عمل → لینوکس

️ پیشنهاد عملی برای شروع بدون ریسک

اگر کنجکاو هستید اما مطمئن نیستید، می‌توانید لینوکس را بدنبال نصب کردن ویندوز و به صورت کاملاً بی‌خطر آزمایش کنید:

· سیستم دوگانه (Dual-boot): در هنگام روشن کردن کامپیوتر انتخاب کنید که ویندوز بالا بیاید یا لینوکس.
· ماشین مجازی (Virtual Machine): با نرم‌افزارهایی مانند VirtualBox، لینوکس را مانند یک برنامه در داخل ویندوز اجرا کنید.
· سیستم زنده (Live USB): یک توزیع (مثل اوبونتو) را روی فلش بریزید و کامپیوتر را مستقیم از روی فلش روشن کنید. هیچ تغییری در هارد دیسک ایجاد نمی‌شود.

مسیر شغلی و آینده با لینوکس

اگر به فکر آینده شغلی در فناوری هستید، تسلط بر لینوکس یک مزیت بزرگ است. طبق آمار، بیش از ۷۰٪ از کارفرمایان به دنبال مهارت‌های مرتبط با لینوکس هستند و تقاضا برای مشاغلی مانند مهندس ابر (Cloud)، مهندس DevOps و متخصص امنیت سایبری که بر پایه لینوکس است، بسیار بالا و رو به رشد است.

اگر شغل یا کار خاصی در ذهن دارید که در جدول به آن پرداخته نشده، بفرمایید تا پیشنهاد دقیق‌تری به شما بدهم.

saalek110 · دیروز در 10:59 بعد از ظهر

خب برگردیم به قصه اصلی! داستان لینوکس پر از درگیری، بحران و پیروزی‌های باورنکردنی است. بیا این مسیر پرپیچ‌وخم را مرور کنیم.

---

مشکلات و بحران‌های جدی در مسیر

۱. جنگ با حقوق معنوی (Unix و SCO)

· مشکل: شرکت SCO که ادعا می‌کرد صاحب کدهای یونیکس است، در اوایل دهه ۲۰۰۰ علیه IBM و کاربران لینوکس شکایت کرد و ادعا کرد لینوکس کدهای دزدی یونیکس را دارد. این یک تهدید وجودی بود؛ اگر SCO برنده می‌شد، اساس لینوکس زیر سوال می‌رفت.
· پیروزی: جامعه لینوکس و شرکت‌هایی مثل IBM و ردهت متحد شدند. ثابت کردند لینوکس مستقل نوشته شده و ادعاهای SCO بی‌اساس است. دادگاه در نهایت به نفع لینوکس رای داد. این جنگ، اتحاد جامعه متن‌باز را نشان داد.

۲. انتقادات سنگین از هسته (مجادله توروالدز و تاننباوم)

· مشکل: اندرو تاننباوم (سازنده مینیکس) در همان ابتدا مقاله معروفی نوشت و گفت: "لینوکس منسوخ است". او طراحی هسته یکپارچه لینوکس را یک اشتباه تاریخی می‌دانست و می‌گفت آینده از آن ریزهسته‌ها (مثل مینیکس) است.
· پیروزی: لینوس در یک پاسخ تاریخی و قاطع از انتخابش دفاع کرد. او عملکرد و کارایی را بر نظریه‌پردازی صرف ترجیح داد. تاریخ ثابت کرد که ترکیب هسته یکپارچه با قابلیت ماژولار یک طراحی موفق و قابل توسعه بود که لینوکس را به اوج رساند.

۳. شکست در بازار دسکتاپ عامه‌پسند

· مشکل: لینوکس هرگز نتوانست به طور جدی با ویندوز و مک بر سر کامپیوترهای رومیزی مردم رقابت کند. دلایل: نبود پیش‌نصب روی لپ‌تاپ‌ها، عدم پشتیبانی برخی سازندگان سخت‌افزار، و کمبود برخی نرم‌افزارهای محبوب (مثل آدوبی و بازی‌ها).
· نتیجه: لینوکس در دسکتاپ به یک سیستم‌عامل عالی برای علاقه‌مندان، توسعه‌دهندگان و حرفه‌ای‌ها تبدیل شد، نه برای "همه".

۴. چالش هماهنگی و انشعاب (Fragmentation)

· مشکل: هرکسی می‌توانست توزیع خودش را بسازد. صدها توزیع مختلف (که برخی فقط تفاوت‌های جزئی داشتند) باعث پراکندگی منابع، سردرگمی کاربران و دشواری پشتیبانی نرم‌افزارها شد.
· پیروزی نسبی: این آزادی، نوآوری را بالا برد (هر توزیع برای هدف خاصی بهینه شد). همچنین، استانداردهایی مثل systemd و Flatpak ظهور کردند تا این پراکندگی را مدیریت کنند.

۵. بحران رهبری و رفتار ناشایست در جامعه

· مشکل: لینوس توروالدز سال‌ها به دلیل فحاشی و رفتار تهاجمی در لیست‌های ایمیل جامعه توسعه‌دهندگان معروف بود. این رفتار سمی، باعث دور شدن برخی توسعه‌دهندگان می‌شد.
· پیروزی: در سال ۲۰۱۸، لینوس به طور موقت از رهبری کناره‌گیری کرد تا روش ارتباطی خود را اصلاح کند. او بازگشت و جامعه متوجه شد که می‌توان هم قاطع بود و هم محترم. این یک بلوغ جمعی برای پروژه بود.

---

پیروزی‌های بزرگ و غیرقابل انکار

۱. تسخیر جهان سرورها و ابر

· پیروزی: لینوکس بیش از ۹۰٪ بازار سرورهای اینترنتی و ۱۰۰٪ بازار ابررایانه‌ها را در اختیار دارد. غول‌هایی مثل گوگل، فیسبوک، آمازون و نتفلیکس زیرساخت خود را روی لینوکس بنا کرده‌اند.
· دلیل: پایداری، امنیت، عملکرد و هزینه صفر آن برای کسب‌وکارها جذاب بود.

۲. فتح دنیای موبایل (بدون اینکه کسی بفهمد!)

· پیروزی: سیستم‌عامل اندروید که روی یک هسته لینوکس تغییر یافته اجرا می‌شود، بیش از ۷۰٪ بازار موبایل جهانی را در اختیار دارد. لینوکس از راه پشت صحنه، به دست میلیاردها نفر رسید.

۳. تبدیل شدن به ستون فقرات فناوری مدرن

· پیروزی: لینوکس امروز فقط یک سیستم‌عامل نیست؛ یک پلتفرم زیرساختی جهانی است.
· اینترنت اشیا (IoT): از تلویزیون‌های هوشمند تا سیستم‌های خانگی.
· خودروها: سیستم‌های infotainment ماشین‌هایی مانند تسلا.
· فضا: ایستگاه فضایی بین‌المللی از ویندوز به لینوکس مهاجرت کرد.
· ادوات شبکه: روترها، سوئیچ‌ها و فایروال‌ها.

۴. اثبات مدل توسعه «متن‌باز»

· پیروزی بزرگ: لینوکس ثابت کرد که یک مدل توسعه غیرمتمرکز، مبتنی بر همکاری داوطلبانه و بدون رهبری سلسله‌مراتبی نه تنها کار می‌کند، بلکه می‌تواند بهترین نرم‌افزار جهان را تولید کند. این فلسفه، الهام‌بخش هزاران پروژه دیگر (مثل وردپرس، فایرفاکس، Kubernetes) شد.

---

آینده: لینوکس به کجا خواهد رسید؟

۱. سلطه بی‌چون‌وچرا در محاسبات ابری و لبه (Edge)

· آینده متعلق به سرویس‌های ابری و پردازش داده در لبه شبکه است. لینوکس از قبل پادشاه بلامنازع این حوزه است و این موقعیت را تنها تقویت خواهد کرد.

۲. نفوذ عمیق‌تر در سخت‌افزارهای خاص

· لینوکس به عنوان سیستم‌عامل تراشه‌های خاص (ASIC)، پردازنده‌های گرافیکی (GPU) برای هوش مصنوعی و ریزتراشه‌های (MCU) دستگاه‌های کوچک، حضوری انکارناپذیر خواهد داشت.

۳. نقش محوری در فناوری‌های نوظهور

· ماشین‌های خودران، شهرهای هوشمند و متاورس همگی به یک سیستم‌عامل قابل اعتماد، قابل تنظیم و مقیاس‌پذیر نیاز دارند. لینوکس گزینه اصلی است.

۴. چالش نهایی: رومیزی برای همه؟

· با پروژه‌هایی مانند استیم دک (Steam Deck) که لینوکس را به گیمرها می‌برد و بهبود پشتیبانی از سخت‌افزار، شاید لینوکس بالاخره رؤیای دسکتاپ برای توده‌ها را محقق کند، اما این هنوز یک اگر بزرگ است.

---

جمع‌بندی: مسیری از حاشیه به مرکز

لینوکس مسیری پرچالش را طی کرد: از یک پروژه دانشجویی حاشیه‌ای، به یک جادوی فنی برای خوره‌ها، و نهایتاً به ستون نامرئی ولی حیاتی تمدن دیجیتال.

مشکل بزرگش این بود که خیلی زود و خیلی رادیکال متولد شد. اما پیروزی بزرگش این بود که درست در لحظه تاریخی‌ای ظهور کرد که دنیا به یک زیرساخت آزاد، قابل اعتماد و قدرتمند برای انقلاب اینترنت نیاز داشت.

آینده لینوکس دیگر به یک سیستم‌عامل خاص گره نخورده، بلکه به ایده‌ای گره خورده است: ایده‌ای که می‌گوید وقتی انسان‌ها دانش را آزادانه به اشتراک می‌گذارند، می‌توانند چیزی بزرگ‌تر از خودشان خلق کنند. لینوکس به نماد آن ایده تبدیل شده است.

saalek110 · دیروز در 11:03 بعد از ظهر

پاسخ به پرسش شما را می‌توان در یک تصویر کلی قرار داد: "پراکندگی یک ویژگی طراحی بود، و سازمان‌دهی یک پاسخ عملی." systemd و Flatpak دو راه‌حل کلیدی برای مدیریت پیچیدگی‌های ناشی از همین تنوع هستند. جدول زیر نقش و هدف این دو پروژه را به سرعت نشان می‌دهد:

systemd: یکسان‌سازی زیرساخت سیستم

· هدف اصلی: ایجاد یک پایه مدیریتی یکپارچه و استاندارد برای توزیع‌های مختلف.
· نقش: مدیریت فرآیندهای سیستمی (مانند سرویس‌ها، بوت، لاگ) تا توزیع‌ها وقت خود را صرف نوآوری در سطوح بالاتر کنند.

Flatpak: یکسان‌سازی توزیع برنامه‌های کاربردی

· هدف اصلی: حل مشکل دشواری ساختن و نصب برنامه‌ها برای صدها توزیع مختلف.
· نقش: ایجاد یک قالب نرم‌افزاری جهانی که روی هر توزیعی اجرا شود و توسعه‌دهنده را از پیچیدگی‌های هر توزیع بی‌نیاز کند.

ریشه‌های پراکندگی: آزادی که چالش آفرید

پراکندگی یا Fragmentation لینوکس یک «اشکال» نبود، بلکه نتیجه مستقیم فلسفه آزادی و متن‌باز بودن آن است. هر فرد یا گروهی می‌توانست توزیع خود را بسازد. این باعث:

· نوآوری انفجاری: توزیع‌های تخصصی برای اهداف خاص به وجود آمدند (مثلاً Kali برای امنیت، CAELinux برای مهندسان).
· چالش بزرگ: برای توسعه‌دهندگان نرم‌افزار کابوس بود. ساختن و پشتیبانی از یک بسته نرم‌افزاری برای ده‌ها توزیع با کتابخانه‌ها و مدیران بسته متفاوت، کاری طاقت‌فرسا بود.

Systemd: استانداردسازی موتور اصلی سیستم

قبل از systemd، هر توزیع از سیستم‌های آغازگر (init) مختلفی مثل SysVinit یا Upstart استفاده می‌کرد که مدیریت و اسکریپت‌نویسی برای آنها متفاوت بود.

systemd با ارائه یک مجموعه یکپارچه و مدرن، این آشفتگی را سامان داد:

· جایگزینی فراگیر: به عنوان سیستم پیش‌فرض در اکثر توزیع‌های اصلی مانند فدورا، اوبونتو، دبیان و آرچ پذیرفته شد.
· ایجاد یک زبان مشترک: حالا یک مدیر سیستم می‌توانست با یادگیری دستورات systemctl (مثل systemctl start nginx)، خدمات را در تقریباً هر توزیع مدرنی مدیریت کند.
· تمرکز روی اهداف بالاتر: با استاندارد شدن این لایه پایه، توزیع‌ها می‌توانند انرژی خود را روی تجربه کاربری، محیط‌های دسکتاپ و نوآوری‌های دیگر متمرکز کنند.

Flatpak: پایان کابوس "نصب برنامه در لینوکس"

Flatpak مستقیماً بزرگ‌ترین مشکل کاربران و توسعه‌دهندگان را هدف گرفت: ناسازگاری بسته‌های نرم‌افزاری بین توزیع‌ها.

نحوه کار و مزایای آن:

· بسته‌بندی مستقل: هر برنامه همراه با تمام کتابخانه‌های مورد نیازش (دوره‌های اجرایی یا Runtime) بسته‌بندی می‌شود. بنابراین مهم نیست که توزیع شما از چه نسخه‌ای از یک کتابخانه استفاده می‌کند؛ برنامه Flatpak همیشه محیط یکسان و مورد انتظار خود را دارد.
· فروشگاه مرکزی: Flathub به عنوان یک فروشگاه نرم‌افزاری متمرکز برای Flatpak عمل می‌کند و دسترسی به هزاران برنامه را برای همه توزیع‌ها آسان کرده است.
· امنیت و ایزوله‌سازی: برنامه‌های Flatpak در محیط‌های ایزوله اجرا می‌شوند که دسترسی آنها به سیستم اصلی را محدود می‌کند.

جمع‌بندی: آینده همکاری در عین تنوع

systemd و Flatpak نشان می‌دهند که جامعه لینوکس چگونه تنوع (که منشأ قدرت است) و یکپارچگی (که برای کاربری آسان ضروری است) را با هم آشتی می‌دهد.

· systemd پایه‌های فنی سیستم را یکسان می‌کند.
· Flatpak لایه نرم‌افزارهای کاربردی را یکپارچه می‌سازد.

نتیجه: شما همچنان می‌توانید از بین صدها توزیع مختلف، آنچه را که دوست دارید انتخاب کنید (یک توزیع مینیمال مثل Arch، یا کاربرپسند مثل Linux Mint). اما حالا، هم مدیریت سیستم پایه (systemd) و هم نصب برنامه‌های کاربردی (Flatpak) در همه آنها تجربه مشابه و ساده‌تری دارد. این مدل، آینده لینوکس را شکل می‌دهد: اکوسیستمی متمرکز بر همکاری در لایه‌های زیرساختی، در حالی که آزادی و تنوع بی‌نظیر در لایه‌های انتخابی کاربر حفظ می‌شود.

اگر مایلید درباره نحوه کار فنی یکی از این پروژه‌ها یا تأثیر آنها روی یک توزیع خاص بیشتر بدانید، خوشحال می‌شوم اطلاعات بیشتری ارائه دهم.

saalek110 · دیروز در 11:07 بعد از ظهر

درباره حجم توزیع‌های مختلف، این نکته کلیدی را در نظر داشته باشید: ماهیت توزیع‌های لینوکس باعث می‌شود که یک توزیع واحد با حجمی ثابت وجود نداشته باشد. حجم نهایی بسته به موارد زیر در سیستم شما تعیین می‌شود:

· ویرایش یا محیط دسکتاپ انتخاب‌شده (مانند GNOME، KDE، Xfce یا LXQt).
· نوع نصب (حداقلی، استاندارد یا همراه با تمام برنامه‌ها).
· برنامه‌های اضافی که بعد از نصب اضافه می‌کنید.

با این توضیح، توزیع‌ها را بر اساس اندازه تصویر قابل دانلود (ایمیج) و منابع موردنیاز برای اجرا به چند دسته کلی تقسیم می‌کنیم. شما بر اساس نیاز خود (مثلاً استفاده روی سخت‌افزار قدیمی یا جدید) می‌توانید مناسب‌ترین را انتخاب کنید.

توزیع‌های سبک‌وزن و کم‌حجم (مناسب سخت‌افزار ضعیف یا قدیمی)

این توزیع‌ها معمولاً حجم ایمیج زیر ۱.۵ گیگابایت دارند و برای اجرا به منابع کمی نیاز دارند.

· تینی کور لینوکس (Tiny Core Linux): فوق‌العاده کم‌حجم است. ایمیج پایه آن تنها حدود ۱۲ مگابایت گزارش شده و به حداقل ۴۶ مگابایت رم نیاز دارد. اصل طراحی آن "حداقلی" است.
· آلپاین لینوکس (Alpine Linux): با تمرکز بر امنیت و سادگی، حجم دانلود آن از ۸ مگابایت (در حالت ظرف) شروع می‌شود. برای سرویس‌های سرور و محیط‌های سبک دسکتاپ محبوب است.
· بودی لینوکس (Bodhi Linux): بر پایه اوبونتو، اما با محیط دسکتاپ سبک Moksha. برای اجرا به پردازنده ۵۰۰ مگاهرتزی و ۱۲۸ مگابایت رم نیاز دارد و ایمیج آن حدود ۵۷۵ مگابایت است.
· لوبونتو (Lubuntu): نسخه سبک‌شده اوبونتو با محیط دسکتاپ LXQt. ایمیج آن حدود ۹۱۶ مگابایت است و برای اجرا به حداقل ۵۰۰ مگابایت رم نیاز دارد.
· لینوکس لایت (Linux Lite): بر پایه اوبونتو و مناسب کاربران تازهکار. ایمیج آن حدود ۹۵۵ مگابایت است و به حداقل ۷۶۸ مگابایت رم نیاز دارد.

توزیع‌های همه‌فن‌حریف و محبوب (مناسب سخت‌افزار معمولی تا قوی)

این توزیع‌ها حجم ایمیج بین ۱.۵ تا ۳ گیگابایت دارند و امکانات کامل‌تری را ارائه می‌دهند.

· اوبونتو (Ubuntu): محبوب و کاربرپسند. حجم ایمیج استاندارد دسکتاپ آن معمولاً بین ۲.۵ تا ۳ گیگابایت است و به حداقل ۱-۲ گیگابایت رم توصیه می‌شود. نسخه‌های مختلف با محیط‌های دسکتاپ متفاوت (مانند Kubuntu, Xubuntu) حجم‌های کمی متفاوتی دارند.
· لینوکس مینت (Linux Mint): بر پایه اوبونتو و با محیطی شبیه ویندوز. از اوبونتو سبک‌تر گزارش شده و برای سخت‌افزارهای ضعیف‌تر نیز مناسب است. حجم آن مشابه اوبونتو است.
· فدورا (Fedora): با تمرکز بر نرم‌افزارهای آزاد و به‌روز. حجم ایمیج ورژن Workstation آن حدود ۲ گیگابایت است. نسخه سبک آن با محیط Xfce نیز موجود است.
· دبیان (Debian): پایه بسیاری از توزیع‌ها و معروف به پایداری. حجم ایمیج نصب‌کننده با محیط دسکتاپ (مثلاً GNOME) معمولاً بالای ۲ گیگابایت است.

توزیع‌های قابل تنظیم و حداقلی (مناسب کاربران پیشرفته)

حجم نهایی این توزیع‌ها تقریباً به انتخاب‌های شما در حین نصب بستگی دارد. ایمیج پایه آنها می‌تواند بسیار کوچک باشد.

· آرچ لینوکس (Arch Linux): ایمیج نصب پایه آن حدود ۶۰۰-۷۰۰ مگابایت است، اما نصبش مبتنی بر ترمینال و نیازمند دانش فنی است. می‌توانید دقیقاً همان چیزی که نیاز دارید را نصب کنید و سیستم بسیار سبک و سریعی بسازید.
· انتی‌ایکس (antiX): یک توزیع سبک بر پایه دبیان. ایمیج پایه آن حدود ۵۵۵ مگابایت و نسخه کامل آن حدود ۶۵۴ مگابایت گزارش شده و به حداقل ۲۵۶ مگابایت رم نیاز دارد. برای احیای سخت‌افزارهای قدیمی عالی است.

جمع‌بندی و پیشنهاد نهایی

برای انتخاب بر اساس نیاز:

· سیستم قدیمی/کم‌قدرت: Lubuntu (تعادل خوب) یا Bodhi Linux (برای حافظه رم بسیار پایین).
· کاربر تازه‌کار با سخت‌افزار معمولی: Ubuntu یا Linux Mint.
· کاربر حرفه‌ای که به دنبال کنترل حداکثری است: Arch Linux (اگر می‌خواهید همه چیز را خودتان انتخاب کنید).

نکته: حجم ایمیج اینسالر (Installer) با حجم فضای نهایی مورد نیاز روی هارد دیسک متفاوت است. پس از نصب و اضافه کردن برنامه‌ها، فضای اشغال‌شده می‌تواند چندین برابر حجم ایمیج اولیه شود. برای توزیع‌های مدرن دسکتاپ، تخصیص حداقل ۲۰-۲۵ گیگابایت فضا منطقی است.

اگر می‌خواهید دقیق‌تر بررسی کنید که یک توزیع خاص روی سخت‌افزار شما چگونه عمل می‌کند، پیشنهاد می‌کنم ابتدا آن را روی یک فلش USB به صورت زنده (Live USB) اجرا کنید یا در یک ماشین مجازی امتحان کنید. این کار به شما امکان می‌دهد بدون نصب، سیستم را تست کنید.

saalek110 · دیروز در 11:11 بعد از ظهر

در لینوکس، توزیع‌های "مجلل و سنگین" معمولاً به توزیع‌هایی اشاره دارند که برای ارائه محیط‌های دسکتاپ پرجزئیات، جلوه‌های بصری چشمگیر، امکانات پیشرفته و مجموعه نرم‌افزارهای کاملی از پیش نصب‌شده طراحی شده‌اند. این توزیع‌ها منبع خوبی برای سخت‌افزارهای قدرتمند و روز هستند.

در اینجا چند توزیع معروف که این ویژگی‌ها را دارند، معرفی می‌کنم:

اوبونتو (Ubuntu) با محیط GNOME

· ویژگی: یکی از محبوب‌ترین توزیع‌ها که تعادل خوبی بین کاربرپسندی و زیبایی برقرار می‌کند. محیط GNOME مدرن و مینیمال دارد و با قابلیت‌های گسترده شخصی‌سازی، می‌تواند بسیار مجلل به نظر برسد.
· مناسب برای: کاربران عمومی و تازه‌کارانی که سیستم نسبتاً قوی دارند.

اوبونتو (Ubuntu) با محیط KDE Plasma (Kubuntu)

· ویژگی: نسخه رسمی اوبونتو با محیط دسکتاپ KDE Plasma. این محیط شهرت زیادی به قابلیت تنظیمات بی‌نهایت، جلوه‌های بصری زیبا و مدرن دارد. از نظر بصری غنی و همراه با جزئیات فراوان است.
· مناسب برای: کاربرانی که عاشق شخصی‌سازی عمیق و ظاهری شبیه به ویندوز با امکانات بیشتر هستند.

لینوکس مینت (Linux Mint) نسخه Cinnamon

· ویژگی: محیط Cinnamon که بر پایه GNOME ساخته شده، ظاهری کلاسیک، پایدار و پرامکانات دارد که شبیه به ویندوز است. این توزیع علاوه بر زیبایی، به دلیل پایداری و شامل بودن طیف وسیعی از کدک‌ها و نرم‌افزارها محبوب است.
· مناسب برای: کاربرانی که از ویندوز مهاجرت کرده‌اند و به دنبال محیطی آشنا، کامل و بدون دردسر هستند.

زورین اُاِس (Zorin OS)

· ویژگی: این توزیع به طور خاص بر روی ارائه یکی از زیباترین رابط‌های کاربری تمرکز دارد. طراحی آن بسیار تمیز، مدرن و مشابه مک‌اواس یا ویندوز ۱۱ است. نسخه "اولتیمیت" آن حتی نرم‌افزارهای بیشتری دارد و امکان شخصی‌سازی ظاهر با تم‌های مختلف را فراهم می‌کند.
· مناسب برای: افرادی که اولویت اولشان زیبایی، طراحی مدرن و تجربه کاربری بی‌نقص است.

اِلمانتری اُاِس (elementary OS)

· ویژگی: الهام‌گرفته از طراحی مک‌اواس اپل، با تأکید بر سادگی، زیبایی مینیمال و تجربه کاربری یکدست. هر جزئیات در آن با دقت طراحی شده تا هم زیبا و هم کاربردی باشد.
· مناسب برای: علاقه‌مندان به طراحی مینیمال و ظریف مک‌اواس.

️ سخت‌افزار مورد نیاز برای توزیع‌های سنگین

برای اجرای روان این توزیع‌ها، معمولاً به سخت‌افزاری فراتر از حداقل‌ها نیاز است:

· پردازنده (CPU): یک پردازنده چند هسته‌ای نسل اخیر (مثلاً Intel Core i5/Ryzen 5 به بالا).
· حافظه رم (RAM): حداقل ۸ گیگابایت (ترجیحاً ۱۶ گیگابایت برای کارهای سنگین‌تر).
· فضای ذخیره‌سازی: حداقل ۴۰-۵۰ گیگابایت فضای خالی روی SSD برای نصب و عملکرد سریع.
· کارت گرافیک (GPU): یک کارت گرافیک اختصاصی یا پردازنده گرافیکی یکپارچه قدرتمند برای پشتیبانی بهتر از جلوه‌ها.

چطور انتخاب کنیم؟

· اگر به دنبال محیطی مدرن و همه‌فن‌حریف با پشتیبانی عالی هستید: اوبونتو (GNOME)
· اگر شخصی‌سازی بی‌حد و مرز و جلوه‌های بصری برایتان مهم است: Kubuntu (KDE Plasma)
· اگر پایداری، آشنایی و مجموعه نرم‌افزاری کامل اولویت دارد: لینوکس مینت (Cinnamon)
· اگر طراحی خیره‌کننده و تجربه کاربری لوکس مدنظرتان است: زورین اُاِس یا المانتری اُاِس

بسیاری از این توزیع‌ها امکان تست به صورت زنده (Live Boot) از روی USB را می‌دهند. پیشنهاد می‌کنم ابتدا سیستم را از روی فلش امتحان کنید تا هم با ظاهر آن آشنا شوید و هم ببینید روی سخت‌افزارتان چگونه اجرا می‌شود.

saalek110 · دیروز در 11:16 بعد از ظهر

در ایران، حدود ۳ درصد کاربران دسکتاپ از سیستم‌عامل لینوکس استفاده می‌کنند. در مقیاس جهانی، این عدد حدود ۴.۷ درصد است و نشان می‌دهد سهم لینوکس در ایران کمی پایین‌تر از میانگین جهانی قرار دارد.

سهم بازار لینوکس در ایران

در جدول زیر سهم بازار سیستم‌عامل‌ها را در ایران مشاهده می‌کنید:

ویندوز: سهم بازار ۷۴.۷۱٪
نامشخص: سهم بازار ۲۱.۵۷٪
لینوکس: سهم بازار ۲.۹۹٪
OS X: سهم بازار ۰.۴۱٪
مک‌اواس: سهم بازار ۰.۲۸٪
کروم‌اُاِس: سهم بازار ۰.۰۳٪

این آمار محدود به کاربران دسکتاپ خانگی و اداری است و کاربران حرفه‌ای لینوکس در سرورها، سیستم‌های توکار یا مراکز داده را به طور کامل منعکس نمی‌کند.

نگاهی دقیق‌تر و پیش‌بینی آینده

با توجه به اطلاعات موجود می‌توان نکات زیر را بررسی کرد:

· اطلاعات قدیمی و محدود: تنها آمار کمی موجود، برآوردی از یک انجمن کاربری در سال ۱۳۹۱ است که عدد ۶۰۰۰ کاربر فعال را ذکر کرده بود. طبیعتاً این عدد برای امروز قابل استناد نیست و آمارهای جهانی مانند StatCounter معتبرترند.
· کاربرد حرفه‌ای در مقابل خانگی: در ایران، استفاده از لینوکس در حوزه‌های حرفه‌ای، سروری و ابری بسیار بیشتر از کاربری دسکتاپ خانگی است و شرکت‌های ایرانی زیادی خدمات مرتبط با سرورهای لینوکس ارائه می‌دهند.
· روند رو به رشد: گزارش‌های مختلف حاکی از رشد جهانی محبوبیت لینوکس هستند. در ایران نیز به دلیل مزایایی مانند هزینه کمتر و امنیت بالاتر، پیش‌بینی می‌شود پذیرش آن در کسب‌وکارها و نزد توسعه‌دهندگان افزایش یابد.

جمع‌بندی

در ایران، لینوکس یک سیستم‌عامل مرسوم برای عموم مردم نیست و سهم بازار آن حدود ۳٪ است. با این حال، در دنیای فناوری، زیرساخت‌های حرفه‌ای و توسعه نرم‌افزار حضور پررنگ‌تری دارد و آینده آن در کشور نیز رو به رشد پیش‌بینی می‌شود.

saalek110 · دیروز در 11:19 بعد از ظهر

راهنمای انتخاب توزیع لینوکس در ایران

در بین توزیع‌های متنوع، برخی به دلیل سادگی، پایداری و پشتیبانی گسترده، در ایران محبوبیت بیشتری دارند. توصیه می‌شود ابتدا از گزینه‌های پایدار شروع کنید و با کسب تجربه، به سراغ توزیع‌های سفارشی‌تر بروید.

برای کاربران تازه‌کار (انتقال از ویندوز یا مک)

· لینوکس مینت (Linux Mint): پیشنهاد اول برای تازه‌کاران است. رابط کاربری آن بسیار شبیه ویندوز است و احساس غریبگی نمی‌دهد.
· اوبونتو (Ubuntu): معروف‌ترین توزیع با نصب آسان، پشتیبانی قوی و جامعه کاربری بسیار بزرگ است.
· زورین اُاِس (Zorin OS): طراحی آن شبیه ویندوز است و نسخه سبک‌وزن (Lite) آن برای سیستم‌های قدیمی مناسب است.
· اِلمانتری اُاِس (elementary OS): مناسب کاربرانی که از مک به لینوکس مهاجرت می‌کنند. طراحی مینیمال و زیبایی شبیه مک‌اواس دارد.

برای کاربران حرفه‌ای و توسعه‌دهندگان

· فدورا (Fedora): با ابزارهای توسعه به‌روز و پشتیبانی از فناوری‌های جدید، برای توسعه‌دهندگان و متخصصان فناوری اطلاعات عالی است.
· دبیان (Debian): پایه بسیاری از توزیع‌ها (مثل اوبونتو) و معروف به پایداری و امنیت فوق‌العاده، انتخاب اصلی برای سرورها و کاربران حرفه‌ای است.
· آرچ لینوکس (Arch Linux): یک توزیع "کاربر-محور" و بسیار سبک. کنترل کامل به کاربر می‌دهد اما نصب و نگهداری آن به دانش فنی خوبی نیاز دارد.