daydad
Member
این رو من قبلا در یه جا دیگه پست کردم ولی بد نیست اینجا هم بگذارم. متن زیر ترجمه است که لینکش
رو در آخر مقاله گذاشته ام.
مقایسه عکاسی برپایه ی فیلم و دیجیتال
با نگاهی به دوربین از زاویه ی خارجی، هیچ راهی وجود ندارد که تفاوت دوربین دیجیتال را از دوربین آنالوگ ( بر اساس فیلم ) را تشخیص دهیم، از آنجاییکه بیشتر دوربین های دیجیتال با شکل و احساسی همچون دوربین های آنالوگ، ساخته شده اند، اما در قسمت داخلی تفاوت های بسیار زیادی با هم دارند. توضیحات زیر نشان می دهد که چگونه عکاسی سنتی به صورت دنیای بیت ها و بایت ها ( دیتا ) تبدیل شده است.
در مورد مسئله ی جمع آوری و فوکاس کردن نور، دوربین های دیجیتال و آنالوگ به صورت بسیار زیادی شبیه هم هستند. هر دو آنها بایستی مقدار مناسبی از نور را برای زمان مناسب به داخل خود بدهند، سپس آن را فوکاس کنند ( متمرکز )، که این فرآیند مستلزم یک تلفیق هماهنگ از موارد زیر می باشد:
شاتر
آنالوگ: در یک دوربین آنالوگ، دوربین از وارد شدن نور به داخل خود جلوگیری می کند مگر در موارد دلخواه ( برخی اوقات، تنها یک هزارم ثانیه ). اگر یک دوربین اجازه ی وارد شدن نور برای مدت طولانی را بدهد، تصویر زیادی سفید خواهد شد ( که منجر به عکس هایی با پس زمینه های بسیار سفید و روشن می شود ). اگر کمتر از حد معمول باز باشد ( شاتر )، آن وقت تصویر کدر ( بسیار تیره ) خواهد شد.
دیجیتال: برخی از دوربین های دیجیتال از شاتر استفاده نمی کنند، در عوض از فن آوری دیجیتالی با یک شاتر مکانیکی که باعث گرفتن عکسایی با کیفیت بالاتر می شود، استفاده می کنند.
آپرچر ( دهانه )
آنالوگ: عریض شدن و تنگ شدن آپرچر یک دوربین آنالوگ توسط یک تطبیق کلی از سطح نور انجام می شود. آپرچر تنگ، به نور کمتری اجازه برای وارد شدن می دهند، و باعث می شود فیلم زیادی نور نبیند.
دیجیتال: دوربین های دیجیتال دارای دهانه های مکانیکی برای تنظیم اندازه ی آپرچر ( عنبیه ی دوربین ) دارند.
لنزها
آنالوگ: لنز نوری را که وارد دوربین می شود را می گیرد، و آن را بر روی فیلک توسط فرآیندی که به نام انکسار خوانده می شود، فوکاس می کند. تنظیم فوکاس دوربین در واقع لنزها را حرکت می دهد.
دیجیتال: برخی از دوربین های دیجیتال می توانند برای عکاسی های خاصی مثل کلوزآپ ( از نمای نزدیک ) فوکاس مطلق را نادیده بگیرند.
سرعت فیلم
آنالوگ: سرعت فیلم راهی ست برای تایین حساسیت فیلم به نور. هرچه یک فیلم به نور حساس تر باشد، وقتی که در مقابل نور قرار بگیرد، سریعتر انکسار می یابد ( تصویر بر روی آن می افتد ).
دیجیتال: برعکس فیلم، دوربین های دیجیتال یک حسگر تصویر دارند، که با یک سیستم کلی تکی حساس به نور ساخته شده است، که معمولا بیشتر دوربین های دیجیتال حساسیتی معادل فیلم با سرعت ASA 100 دارند. دوربین های دیجیتالی که در داخل خود کامپیوتر دارند، می توانند تصاویر را با حذف کدر شدگی و بالا بردن کیفیت نور ضبط شده در حسگر تصویر، تصویر را بهبود ببخشند.
عملکرد دوربین
برخی و شاید تمام این عملکردها در برخی از دوربین های دیجیتال به صورت خودکار باشند، شبیه به دوربین های فیلمی. هرچند، دوربین های حرفه ای دیجیتال به صورتی طراحی شده اند که اجازه ی تنظیم دستی برای سرعت شاتر، آپرچر و فوکاس را به عکاس بدهند.
ضبط نور
آنالوگ: فیلم سیاه سفید توسط آنچه به نام لایه ی شیرابه خوانده می شود، پوشانده می شود، که هنگامی که در معرض نور قرار می گیرد ( برای مثال، شاتر باز می شود، و به نور اجازه می دهد که به فیلم بخورد )، بلورهای هالید را به صورت شیمیایی تغییر می دهد. ظهور و چاپ، فرآیندهایی است که آن را بعدا تبدیل به یک تصویر می کند. فیلم های رنگی دارای سه لایه شیرابه هستند، که هر کدام نسبت به نورهای اصلی، قرمز، سبز و آبی واکنش نشان می دهند. رنگ های به هم متصل مخلوط می شوند تا رنگ نور واقعی ای را که ابتدا به فیلم برخورد کرده است را ایجاد نمایند.
دیجیتال: حسگر تصویر در دوربین دیجیتال از صدها محل عکس ساخته شده است که انرژی نور را تبدیل به اطلاعات دیجیتالی می کنند. با مخلوط کردن اطلاعات رنگ و شدت نور، دوربین یک رنگ به خصوص برای هر پیکسل اختصاص می دهد.
ساختن یک عکس
آنالوگ: در فرآیند ظهور، در محلول شیمیایی برای تشکیل نقره ی خالص غوطه ور می شود. قسمتهایی از عکس که کمترین نور را به خود دیده اند، بیشترین شفافیت را دارند، و قسمت هایی که بیشتر در معرض نور قرار گرفته اند، سیاه یا غیر شفاف خواهند شد. چنین فرآیندی در فیلم رنگی نیز شبیه است، غیر از اینکه رنگهای چسباننده نیز در این فرآیند سهیم اند. فیلم برای جلوگیری از واکنش های بیشتر نسبت به محلول شیمیایی، ثابت شده است، و یک نگاتیو را می سازد. برای چاپ، یک نور بسیار روشن از فیلم بر روی کاغذ عکس تابیده می شود، که توسط لایه ی شیرابه، بسیار شبیه به آنچه برای فیلم گفته شد، پوشیده می شود. تصویر نگاتیو اکنون تبدیل به عنصر مثبت خلق عکس شده است.
دیجیتال: یک دوربین دیجیتال نور را به صورت الکتریکی ضبط می کند. این اطلاعات بعدا تبدیل به تصویر می شود. یک میکروچیپ ( ریز تراشه ) در داخل دوربین دیجیتال، اطلاعات جمع آوری شده ی دیجیتالی را از هر حسگر به صورت تکی تبدیل می کند، و آن را با اطلاعات اطراف محل عکس تلفیق می کند. یک رنگ برای یک پیکسل خواص اختصاص داده شده است. صدها یا میلیون ها پیکسل.
http://www.chin.gc.ca/English/Digital_Content/Small_Museum/sub9.html
رو در آخر مقاله گذاشته ام.
مقایسه عکاسی برپایه ی فیلم و دیجیتال
با نگاهی به دوربین از زاویه ی خارجی، هیچ راهی وجود ندارد که تفاوت دوربین دیجیتال را از دوربین آنالوگ ( بر اساس فیلم ) را تشخیص دهیم، از آنجاییکه بیشتر دوربین های دیجیتال با شکل و احساسی همچون دوربین های آنالوگ، ساخته شده اند، اما در قسمت داخلی تفاوت های بسیار زیادی با هم دارند. توضیحات زیر نشان می دهد که چگونه عکاسی سنتی به صورت دنیای بیت ها و بایت ها ( دیتا ) تبدیل شده است.
در مورد مسئله ی جمع آوری و فوکاس کردن نور، دوربین های دیجیتال و آنالوگ به صورت بسیار زیادی شبیه هم هستند. هر دو آنها بایستی مقدار مناسبی از نور را برای زمان مناسب به داخل خود بدهند، سپس آن را فوکاس کنند ( متمرکز )، که این فرآیند مستلزم یک تلفیق هماهنگ از موارد زیر می باشد:
شاتر
آنالوگ: در یک دوربین آنالوگ، دوربین از وارد شدن نور به داخل خود جلوگیری می کند مگر در موارد دلخواه ( برخی اوقات، تنها یک هزارم ثانیه ). اگر یک دوربین اجازه ی وارد شدن نور برای مدت طولانی را بدهد، تصویر زیادی سفید خواهد شد ( که منجر به عکس هایی با پس زمینه های بسیار سفید و روشن می شود ). اگر کمتر از حد معمول باز باشد ( شاتر )، آن وقت تصویر کدر ( بسیار تیره ) خواهد شد.
دیجیتال: برخی از دوربین های دیجیتال از شاتر استفاده نمی کنند، در عوض از فن آوری دیجیتالی با یک شاتر مکانیکی که باعث گرفتن عکسایی با کیفیت بالاتر می شود، استفاده می کنند.
آپرچر ( دهانه )
آنالوگ: عریض شدن و تنگ شدن آپرچر یک دوربین آنالوگ توسط یک تطبیق کلی از سطح نور انجام می شود. آپرچر تنگ، به نور کمتری اجازه برای وارد شدن می دهند، و باعث می شود فیلم زیادی نور نبیند.
دیجیتال: دوربین های دیجیتال دارای دهانه های مکانیکی برای تنظیم اندازه ی آپرچر ( عنبیه ی دوربین ) دارند.
لنزها
آنالوگ: لنز نوری را که وارد دوربین می شود را می گیرد، و آن را بر روی فیلک توسط فرآیندی که به نام انکسار خوانده می شود، فوکاس می کند. تنظیم فوکاس دوربین در واقع لنزها را حرکت می دهد.
دیجیتال: برخی از دوربین های دیجیتال می توانند برای عکاسی های خاصی مثل کلوزآپ ( از نمای نزدیک ) فوکاس مطلق را نادیده بگیرند.
سرعت فیلم
آنالوگ: سرعت فیلم راهی ست برای تایین حساسیت فیلم به نور. هرچه یک فیلم به نور حساس تر باشد، وقتی که در مقابل نور قرار بگیرد، سریعتر انکسار می یابد ( تصویر بر روی آن می افتد ).
دیجیتال: برعکس فیلم، دوربین های دیجیتال یک حسگر تصویر دارند، که با یک سیستم کلی تکی حساس به نور ساخته شده است، که معمولا بیشتر دوربین های دیجیتال حساسیتی معادل فیلم با سرعت ASA 100 دارند. دوربین های دیجیتالی که در داخل خود کامپیوتر دارند، می توانند تصاویر را با حذف کدر شدگی و بالا بردن کیفیت نور ضبط شده در حسگر تصویر، تصویر را بهبود ببخشند.
عملکرد دوربین
برخی و شاید تمام این عملکردها در برخی از دوربین های دیجیتال به صورت خودکار باشند، شبیه به دوربین های فیلمی. هرچند، دوربین های حرفه ای دیجیتال به صورتی طراحی شده اند که اجازه ی تنظیم دستی برای سرعت شاتر، آپرچر و فوکاس را به عکاس بدهند.
ضبط نور
آنالوگ: فیلم سیاه سفید توسط آنچه به نام لایه ی شیرابه خوانده می شود، پوشانده می شود، که هنگامی که در معرض نور قرار می گیرد ( برای مثال، شاتر باز می شود، و به نور اجازه می دهد که به فیلم بخورد )، بلورهای هالید را به صورت شیمیایی تغییر می دهد. ظهور و چاپ، فرآیندهایی است که آن را بعدا تبدیل به یک تصویر می کند. فیلم های رنگی دارای سه لایه شیرابه هستند، که هر کدام نسبت به نورهای اصلی، قرمز، سبز و آبی واکنش نشان می دهند. رنگ های به هم متصل مخلوط می شوند تا رنگ نور واقعی ای را که ابتدا به فیلم برخورد کرده است را ایجاد نمایند.
دیجیتال: حسگر تصویر در دوربین دیجیتال از صدها محل عکس ساخته شده است که انرژی نور را تبدیل به اطلاعات دیجیتالی می کنند. با مخلوط کردن اطلاعات رنگ و شدت نور، دوربین یک رنگ به خصوص برای هر پیکسل اختصاص می دهد.
ساختن یک عکس
آنالوگ: در فرآیند ظهور، در محلول شیمیایی برای تشکیل نقره ی خالص غوطه ور می شود. قسمتهایی از عکس که کمترین نور را به خود دیده اند، بیشترین شفافیت را دارند، و قسمت هایی که بیشتر در معرض نور قرار گرفته اند، سیاه یا غیر شفاف خواهند شد. چنین فرآیندی در فیلم رنگی نیز شبیه است، غیر از اینکه رنگهای چسباننده نیز در این فرآیند سهیم اند. فیلم برای جلوگیری از واکنش های بیشتر نسبت به محلول شیمیایی، ثابت شده است، و یک نگاتیو را می سازد. برای چاپ، یک نور بسیار روشن از فیلم بر روی کاغذ عکس تابیده می شود، که توسط لایه ی شیرابه، بسیار شبیه به آنچه برای فیلم گفته شد، پوشیده می شود. تصویر نگاتیو اکنون تبدیل به عنصر مثبت خلق عکس شده است.
دیجیتال: یک دوربین دیجیتال نور را به صورت الکتریکی ضبط می کند. این اطلاعات بعدا تبدیل به تصویر می شود. یک میکروچیپ ( ریز تراشه ) در داخل دوربین دیجیتال، اطلاعات جمع آوری شده ی دیجیتالی را از هر حسگر به صورت تکی تبدیل می کند، و آن را با اطلاعات اطراف محل عکس تلفیق می کند. یک رنگ برای یک پیکسل خواص اختصاص داده شده است. صدها یا میلیون ها پیکسل.
http://www.chin.gc.ca/English/Digital_Content/Small_Museum/sub9.html
آخرین ویرایش:
